Travel diary – like a rollercoaster

By March 22, 2014 Travel 33 Comments

De laatste travel update kwam vanaf Gili air op het moment dat ik op de boot terug naar het vaste land zat te wachten. En wachten. En wachten. Toen een paar uur later dan gepland de boot eindelijk kwam aanvaren was een lichte regenbui veranderd in een storm en was de boot op komen al een hele opgave. Dat was even slikken. Ik ben een keer zeeziek geweest en hoopte dit niet nog een keer mee te maken.

Eenmaal aan boord begon de man naast mij naarstig foto’s te maken van de te overvolle boot. Mensen zaten ook op het dek en moesten in de gang paden staan. Way too little life jackets mompelde hij terwijl hij de zijne vast onder zijn stoel vandaan haalde en er krampachtig aan vasthield. Dat geeft een mens moed. Na een wilde tocht kwam ik licht misselijk maar veilig bij de haven aan. Daar stond een busje te wachten dat mij en nog wat mensen richting Seminyak zou brengen. Daar had ik mijn eerste echte hostel met dorm room geboekt; ik had na Gili Air echt behoefte aan wat andere mensen om mij heen.

De drukte op de Balinese wegen zijn berucht en ook wij deden veel langer dan van te voren aangegeven over de weg naar Seminyak. Rond 17.00 vertelde de driver me uit te stappen en een klein stukje te lopen; hij kon met zijn bus de smalle straatjes niet doorkomen. Met een raar voorgevoel zocht ik het adres op en belde ik aan. Er was niemand te bekennen. Geen andere gasten, geen personeel en het telefoonnummer bleek niet meer te werken. Shit. Binnen een half uur zou het donker worden, ik had nog geen idee hoe de stad in elkaar zat en geen alternatief. Rustig blijven nam ik mezelf voor. Gewoon naar de drukste staat toelopen en daar op zoek gaan naar een guesthouse of hotel. Inmiddels was het behoorlijk donker en na een kwartier vond ik pas het eerste guesthouse. De kamer was niet om over naar huis te schrijven maar ik wilde een douche en mijn tas even neerzetten.

Ik voelde me een vreselijke aansteller maar was moe van de reis, hongerig en ik baalde. Intussen kreeg ik de creeps van de vrouw achter de receptie die maar naar me bleef staren en onverstaanbare dingen mompelde.  Daarna kwamen de tranen. Tranen waar ik op dat moment absoluut geen zin in had. Dus weer stelde ik mezelf de vraag: Wat heb jij op dit moment nodig? Wat kan dit beter maken? Wat zou je beter doen voelen? Deze vragen en even diep adem halen zorgde ervoor dat ik over ging tot actie. Eerst de basics: schone kleren en een douche. Daarna? Ik wilde ergens fijn gaan eten, iets meer richtingsgevoel krijgen en op zoek naar een ander verblijf.

Deze momenten zijn niet de leukste van een reis, maar wel waardevol en leerzaam. Heel de dag was ik aan het vechten tegen een onbestemd gevoel en liet ik niet alles toe. De dag leek steeds zwarter te worden. Maar op het moment dat ik naar mezelf luisterde, vroeg wat ik nodig had en minder hing aan uitkomsten draaide alles om. Ik liep door de omgeving, ontdekte dat die op het creepy guesthouse na ontzettend gezellig is en haalde bij een supermarkt iets te snacken. Ik trakteerde mezelf op een OPI manicure en genoot. En op dat moment kwam ik twee super leuke vrouwen tegen die vroegen of ik een hapje mee ging eten. Dat deze dag vervolgens eindigde in een nacht dansen tot half 5 ’s ochtends en ik verhuisde naar een mooi guesthouse met zwembad, dat had ik niet meer verwacht.

Ik vind dat oprecht interessant; dat je in een dag zoveel kunt voelen en dat je je dag en emoties zo positief kan beïnvloeden en veranderen.

Inmiddels ben ik alweer een paar dagen in Seminyak en almost ready for a new adventure. En gek genoeg kijk ik nu weer uit naar een paar dagen me time.

Liefs!

33 Comments

  • Marieke says:

    Wat ontzettend bijzonder dit. Heel knap dat je zo goed naar jezelf kunt luisteren! En wat goed dat je zo rustig kan blijven! Ik zou het doodeng vinden! Jij misschien ook wel, maar je deed er wat aan. Je weet nu in ieder geval dat je in moeilijke situaties op jezelf kunt vertrouwen!

  • Linda says:

    Big smile for you.

  • Merel says:

    O…wow. Wat een heldin ben je. Dat je je emoties zo goed onder controle weet te houden. Ik heb kippenvel gekregen van je verhaal en mijn bewondering groeit en groeit. En ik ben steeds zo benieuwd naar waar je allemaal naartoe gaat en wat je eet en ziet enz, dus ik volg álles ;) Liefs!!!

  • Ashley says:

    IK GENIET ZO VAN JE REISVERHALEN. Laf it. Tijdens etentje wil ik nog meer horen :)

  • Robin says:

    X uit Rotterdam!

  • Dani says:

    Ook al lijkt het alsof de wereld op zo’n moment bijna op zijn eind is, het is denk ik wel het moment wat je na afloop van je reis het meeste bijblijft. Misschien zelfs wel een van de redenen waarom je überhaupt die kant op bent gegaan in je eentje. En dat het dan nog mooi afloopt verstevigt het vertrouwen in jezelf en andere mensen, dat alles (altijd) ook wel weer goedkomt :)

  • Fleur says:

    Wat een bijzonder verhaal. Knap dat je in vervelende situaties toch positief en rustig probeert te blijven. Respect hoor! Zo zie je maar weer dat er een heel hoop kan gebeuren op een dag.

  • Ise says:

    Goh wat een verhaal. Knap dat je er zo mee om bent gegaan! Je reisverslagen zijn echt heerlijk.

  • Annemieke says:

    Wow Lin, mooi hoe je deze ervaring weer heb verwoord! Ik herken zoveel in je ervaring(en) als ik terug kijk naar mijn vier maanden vrijwilligerswerk in Ghana. De ups & downs, het naar jezelf luisteren, en juist ook het niet naar jezelf luisteren om vervolgens de max te raken en weer te kunnen relativeren. De afwisseling van genieten en de confrontatie met gevoelens. Ja, het is bijzonder, interessant en achteraf zo waardevol om dat mee te maken, ondanks dat die momenten niet altijd fijn zijn.
    Geniet! X

  • Mieke says:

    Wat zul je je rot hebben gevoeld. Fijn dat het toch nog zo’n fijne avond werd!

  • Suzanne says:

    Oh ik vind je zo dapper. Ik zou dit hele avontuur al niet eens aandurven. Zo leer je van jezelf en komt het toch nog goed! Geniet er van!

  • Lauriëtte says:

    Mooi geschreven! Volgens mij is het echt heel erg waardevol om alleen te reizen omdat je dan, net zoals je ook zegt, zoveel leert! Heel fijn dat zo’n zwarte dag toch nog weer een mooie dag is geworden!

  • Anne says:

    Ik herken je verhaal over die emotie-rollercoaster waar je in zit heel erg van mijn tijd dat ik vrijwilligerswerk deed in Madagascar. Maar zoals je zelf al zegt leer je er veel van en is het een hele ervaring. Ik geniet van je reisverhalen en vind het erg dapper van je dat je alleen deze reis maakt! Geniet ervan, take care en nog een goede reis!
    Liefs Anne

  • Maire says:

    Knap hoor hoe je je herstelt hebt en fijn dat je uiteindelijk nog zo’n fijne avond hebt gehad. Geniet nog van de rest van je reis!

  • kim says:

    Ik vind het vooral heel knap dat je je kwetsbare kant durft te tonen en te verwoorden, iets wat ik zelf niet zo snel doe! Geniet! ervan!

  • Rianne says:

    Wat goed dat je jezelf zo kan aanspreken als het ware. Fijn dat je toch gelijk een fijne avond had, dat geeft je gelijk weer wat moed lijkt me! Seminyak is een heerlijke plek dus je hebt je er vast prima vermaakt :) Weet je al waar je nu heen gaat?

  • Liselotte says:

    Wat je hier beschrijft is precies de reden die mij er al jaren van weerhoudt om (alleen) te gaan rijzen. En dit verhaal is ook precies hetgeen wat mij nu motiveert om toch alleen een reis te maken, ook al is het mijn eerste keer en ben ik stiekem doodsbang om zo’n avontuur aan te gaan. Dankjewel daarvoor en nog heel veel plezier tijdens je reis, geniet ervan!

  • Raffika says:

    Dat je op zulke donkere momenten tegen jezelf kunt zeggen: “Ok, STAPH. Wat heb ik nodig, wat kan mij beter maken?” etc. dat vergt zoveel kracht, en zelfkennis, ik vind je zo’n sterke vrouw Lin! Hoe je de dingen ervaart, hoe je ze meemaakt, hoe je realistisch blijft en er sterker uit komt. Love it. xx

  • Leonie says:

    Ik vind het ontzettend moedige dat je op zo’n duister moment jezelf op hebt weten te pakken, door hebt gegaan en je dag nog beter eindigde dan je had durven dromen. Er komt nu een wetenschappelijk verhaal, haha. Hoewel je verblijf niet heel lang is, denk ik dat je te maken het met de typische acculturatiecurve van de theorie van de cultuurschok. Die gaat ervan uit dat je door verschillende periodes ‘kan’ gaan in het buitenland, opeenvolgend de euforie (wauw-fase), cultuurschok (je dieptepunt), acculturatie (de gewenning en het moment dat je er weer uit klimt) en de stabiliteit. Deze kan ook weer optreden als je thuis bent, maar dan andersom omdat je verlangt naar je reisland :-) Je kunt goed ziek worden van de cultuurschok – en nu ik dat weet vind ik je des te dapperder (:

  • Carlijn says:

    Heldin! Ik weet precies hoe je je voelt. Toen ik alleen aan het reizen was, heb ik me ook vaak zo gevoeld. Maar hoe langer je reist, hoe meer je meemaakt, hoe zelfverzekerder je wordt. Ik ben er zeker mentaal sterker door geworden! En uiteindelijk groei je als mens en kan je veel meer aan dan dat je ooit had gedacht! Veel plezier nog!

  • Malou says:

    Ik vind je dapper en moedig en ik geniet van je reisverhalen.
    Door jou wil ik in het najaar ook in m’n eentje op reis (naar Indonesië)!!

  • josie says:

    Super knap sis!

  • Suuz says:

    Wauw, wat een mooie, bijzonder geschreven, slikken.. pff.. echt zoveel respect!!! Trots op je!

  • daisy says:

    Ik benoem jou nu officieel tot mijn heldin. (ik lees je posts wel vaker maar reageer eigenlijk nooit). Ik vind het echt super knap van je!

  • Simone says:

    Balen is dat dan he als je zo’n dag hebt dat alles tegen lijkt te zitten, maar helemaal top opgelost!!! Ik kan me nog levendig het moment herinneren dat wij aankwamen in een jungle kamp in Costa Rica met prachtige tenten, maar dat alle tenten vol bleken te zitten. Ze hadden nog wel een vies kampeertentje vluchtig voor ons opgezet… Klein, warm en benauwd en op een stuk grond vol met boomwortels en mierennesten… Tja… Uiteindelijk hebben we de nacht overleeft en kregen we ter compensatie de volgende dag een pracht tent aan de rand van het kamp uitkijkend over zee…. Niet verkeerd!

  • M&m says:

    Stoer gedaan, deze ervaring neem je mee.
    Genieten, ook hiervan!
    Liefs m&m

  • Sylvia says:

    Woah, heftig. Ben benieuwd wat ik zou doen in zo’n situatie. Ben nieuwsgierig naar je volgende avonturen :)

  • Anne says:

    Je bent echt een stoer wijf. :) Knap dat je niet in de misère blijft hangen en snel weer tot actie overgaat, iets zoekt wat wel goed voelt.

  • Marcella says:

    Wauw Lins, wat knap dat je ook nu weer jouw nare dag om wist te keren in een te gekke avond (nacht). Doe je goed!

  • Marieke says:

    Ik vind je een held, ik zou helemaal in paniek raken. You go girl!

  • Oh wat herkenbaar, ook al zat ik een stuk dichterbij! Juist omdat je die momenten niet verwacht en je overgeeft aan alles, loopt iets vaak heel anders dan je verwacht en wordt alles beter.

    Geniet, niet alleen reizen is een rollercoaster, het leven ook ;)

Leave a Reply