reflectie Archives - Daily Lin

Die ene keer dat opgeven een optie bleek te zijn

By | Career | No Comments

Foto 4

Nu het vakantie is, krijg ik wat meer tijd om eens goed na te denken. En niet alleen ik, zo blijkt. Na een pittige rit op de racefiets zitten vriendin Floor en ik op een terras aan het water. Terwijl ik nog een beetje zit uit te hijgen, bedenk ik me dat de afstand die we hebben gefietst voor Floor peanuts geweest moet zijn, want ze heeft net een halve triatlon achter de rug. Nieuwsgierig als ik ben, vraag ik aan Floor hoe ze het afgelopen jaar heeft ervaren. Dat trainen voor een halve triatlon doe je namelijk niet zomaar. Dat is een jaar lang knetterhard sporten, met uitschieters van vier uur per dag. Ze kijkt even in de verte, slaakt dan een diepe zucht en neemt een flinke teug van haar witbier. “Ontzettend klote. Ik doe dit nooit meer.”
Read More

Die ene keer dat ik besloot dat ik liever minder werk

By | Career | One Comment

Foto 4

Met de zomervakantie voor de deur dwalen mijn gedachten al snel af naar een aantal jaar geleden. In de zomer van 2013 was ik namelijk officieel afgestudeerd en kende ik nog maar een één koers: recht vooruit.

Het is een druilerige donderdag in juli. Een ‘typische Nederlandse zomerdag’, maar dat maakt me niets uit. Ik trek een mooie jurk uit de kast, gooi mijn haren in een volumineuze knot en stift mijn lippen knalrood. Vandaag is het feest, want vanaf vandaag kan officieel mijn fulltime carrière beginnen. Ik ga mijn diploma ophalen.
Even later sta ik met mijn diploma in mijn hand (dat ging toch iets minder spectaculair dan ik had gehoopt) op het station. Met mijn dromerige hoofd zie ik mezelf in de nabije toekomst de beruchte carrièreladder opklimmen. Stap voor stap, maar nooit zonder mijn doel uit het oog te verliezen. (Welk doel dat dan precies was, moest ik nog bedenken. Bijzaak.) Gewapend met een laptop, massa’s wetenschappelijke kennis en een positief-kritische blik zou ik zonder blikken of blozen interessante bewegingen maken (op stiletto’s uiteraard) in het werkveld. Ik zou opvallende concepten bedenken en onvermoeibaar zijn. Toentertijd bestond Suits nog niet, maar ik zag mezelf wel als een soort Rachel. Maar zonder dat dramatische gedoe met Mike. Prins Harry daarentegen.. Enfin, ik dwaal af.

Read More

Die ene keer dat ik alleen zijn best oké vond

By | Career | No Comments

Foto 4

Dat gevoel wanneer je alleen thuis komt na een weekendje weg met vriendinnen. Of na een vakantie met vrienden. Of misschien gewoon na een  volle dag met continu een grote groep mensen om je heen, zoals je collega’s. Het hectische van een groepsdynamiek (er is bijna altijd iemand die wel wat vraagt, vertelt of terloops een opmerking maakt) verdwijnt, er is geen dagprogramma meer dat je moet volgen, dus er komt weer ruimte voor je eigen ritme. In alle rust en stilte. Juist díe stilte die dan overblijft, vond ik jarenlang zó lastig. Alsof ik een omgekeerde heimwee had. Een verlangen naar interactie, contact, méémaken. Op welke plek dan ook, waar of wanneer dan ook. Alsof ik een klein beetje high ervan werd.

Read More

Die ene keer dat mijn maandag suikerzoet was

By | Career | No Comments

Foto 4

Nog half sukkelend van het slaapgebrek loop ik rechtstreeks naar het koffiezetapparaat. Links en rechts mompel ik iets wat lijkt op “Goedemorgen” en probeer er een oprechte lach aan toe te voegen. Mijn collega’s kunnen er immers niets aan doen dat ik inmiddels toe ben aan minimaal een heel jaar aan ongestoorde slaap. En opnieuw, zoals iedere maandag, neem ik mezelf voor om het komend weekend véél rustiger aan te doen. Ik spreek mezelf in gedachten streng toe: komend weekend vinden er géén uit de hand gelopen borrels plaats. En ook spontane geen feestjes die ‘opeens’ tot vijf uur ’s nachts duren, waarbij ik toch ook ‘heel veel positieve energie’ op doe. Komend weekend ga ik gewoon, na wat kopjes thee, om 22:30 uur naar bed. Ik ga bijtanken, ontzettend volwassen en zen zijn.
Read More

Die ene keer dat ik liever in de jaren ’50 zou willen leven dan nu

By | Career | 4 Comments

Foto 4

In mijn ooghoek zie ik mijn telefoon oplichten. Voor de zoveelste keer in een paar minuten. Pling, pling, pling, onder elkaar verschijnen allerlei meldingen van Whatsapp. Het mapje met mijn social media-apps heeft een vlammend rode cirkel met een getal dat uit twee cijfers bestaat. Maar mijn mailbox wint het met abnormaal veel berichten. Ik zou willen gniffelen om deze digitale hectiek en denken: ‘Hahaha, ben ik onverwachts opeens een bekende Nederlander geworden, blijk ik adellijke roots te hebben of heb ik net een Grammy gewonnen?’, maar mijn gedachten lijken meer op dat van een vermoeide oppasmoeder, die op dezelfde dag zevenhonderd luiers heeft staan verwisselen en tot de ontdekking komt dat nummer zevenhonderdeen zich heeft aangediend.

Read More

Die ene keer dat ik ook een lijstje maakte met goede voornemens

By | Career | 4 Comments

Foto 4

Net zoals driekwart Nederland al heeft gedaan (Maurice de Hond doet er vast as we speak onderzoek naar) ben ik ook bezig geweest met een terug- en vooruitblik van afgelopen en het huidige jaar. Ja, ja. Het is alweer voorbij: 2016. Het jaar vloog en kroop voorbij. Met veel schaterlachen, de hik en plezier, maar ook met  veel tranen, snotneuzen en verdriet. Eigenlijk zoals menigeen 2016 heeft ervaren. Maar als ik er één woord op mag plakken, vind ik dat 2016 een jaar dat in teken staat van het onderzoeken.
Read More

Die ene keer dat ik oog in oog stond met een prins

By | Career | No Comments

Foto 4

Laatst hoorde ik dat ik ‘voorkomend’ ben. In eerste instantie wist ik niet precies wat dat was, dus ik heb het opgezocht: ‘met goede manieren, zoals het hoort.’ Daarbij horen synoniemen zoals: correct, fatsoenlijk, keurig, netjes, beschaafd. Dat is nogal wat. En om eerlijk te zijn, laat je vooral niet misleiden door een eerste indruk.
Read More

Die keer dat ik er als een berg tegenop zag

By | Career | No Comments

Foto 4

Nieuwe dingen doen, groot of klein. De één ziet er als een berg tegenop, de ander doet liever niets anders. Ik denk dat ik ergens in het midden zit, maar met een grote avontuurlijke drang om nieuwe ervaringen te verzamelen. Deze innerlijke waaghals komt met name tot leven als ik me maximaal kan ontspannen, zoals op een vakantie. En combineer dat met mijn grote vriendin in een fles (verkrijgbaar in een witte, roze en rode editie) en ik heb me alweer ingeschreven voor duizend-en-één nieuwe activiteiten. Op die manier probeer ik verborgen talenten te ontdekken of juist op te poetsen. Mijn fantasie neemt binnen no time een loopje met me. In gedachten zie ik mezelf al feilloos paardrijden door de branding en met uiterste precisie in de perfecte yogahouding landen. Met sierlijke bewegingen leg ik de laatste hand aan een schilderij of beeld. Maar in werkelijkheid verzwik ik mijn enkel als ik tijdens een wandeling een slang zie en weet ik niet hoe snel ik op de rug van mijn vriend moet springen. Tsja, reality can be so brutal.
Read More