reflectie Archives - Daily Lin

Die ene keer dat mijn maandag suikerzoet was

By | Career | No Comments

Foto 4

Nog half sukkelend van het slaapgebrek loop ik rechtstreeks naar het koffiezetapparaat. Links en rechts mompel ik iets wat lijkt op “Goedemorgen” en probeer er een oprechte lach aan toe te voegen. Mijn collega’s kunnen er immers niets aan doen dat ik inmiddels toe ben aan minimaal een heel jaar aan ongestoorde slaap. En opnieuw, zoals iedere maandag, neem ik mezelf voor om het komend weekend véél rustiger aan te doen. Ik spreek mezelf in gedachten streng toe: komend weekend vinden er géén uit de hand gelopen borrels plaats. En ook spontane geen feestjes die ‘opeens’ tot vijf uur ’s nachts duren, waarbij ik toch ook ‘heel veel positieve energie’ op doe. Komend weekend ga ik gewoon, na wat kopjes thee, om 22:30 uur naar bed. Ik ga bijtanken, ontzettend volwassen en zen zijn.
Read More

Die ene keer dat ik liever in de jaren ’50 zou willen leven dan nu

By | Career | 4 Comments

Foto 4

In mijn ooghoek zie ik mijn telefoon oplichten. Voor de zoveelste keer in een paar minuten. Pling, pling, pling, onder elkaar verschijnen allerlei meldingen van Whatsapp. Het mapje met mijn social media-apps heeft een vlammend rode cirkel met een getal dat uit twee cijfers bestaat. Maar mijn mailbox wint het met abnormaal veel berichten. Ik zou willen gniffelen om deze digitale hectiek en denken: ‘Hahaha, ben ik onverwachts opeens een bekende Nederlander geworden, blijk ik adellijke roots te hebben of heb ik net een Grammy gewonnen?’, maar mijn gedachten lijken meer op dat van een vermoeide oppasmoeder, die op dezelfde dag zevenhonderd luiers heeft staan verwisselen en tot de ontdekking komt dat nummer zevenhonderdeen zich heeft aangediend.

Read More

Die ene keer dat ik ook een lijstje maakte met goede voornemens

By | Career | 4 Comments

Foto 4

Net zoals driekwart Nederland al heeft gedaan (Maurice de Hond doet er vast as we speak onderzoek naar) ben ik ook bezig geweest met een terug- en vooruitblik van afgelopen en het huidige jaar. Ja, ja. Het is alweer voorbij: 2016. Het jaar vloog en kroop voorbij. Met veel schaterlachen, de hik en plezier, maar ook met  veel tranen, snotneuzen en verdriet. Eigenlijk zoals menigeen 2016 heeft ervaren. Maar als ik er één woord op mag plakken, vind ik dat 2016 een jaar dat in teken staat van het onderzoeken.
Read More

Die ene keer dat ik oog in oog stond met een prins

By | Career | No Comments

Foto 4

Laatst hoorde ik dat ik ‘voorkomend’ ben. In eerste instantie wist ik niet precies wat dat was, dus ik heb het opgezocht: ‘met goede manieren, zoals het hoort.’ Daarbij horen synoniemen zoals: correct, fatsoenlijk, keurig, netjes, beschaafd. Dat is nogal wat. En om eerlijk te zijn, laat je vooral niet misleiden door een eerste indruk.
Read More

Die keer dat ik er als een berg tegenop zag

By | Career | No Comments

Foto 4

Nieuwe dingen doen, groot of klein. De één ziet er als een berg tegenop, de ander doet liever niets anders. Ik denk dat ik ergens in het midden zit, maar met een grote avontuurlijke drang om nieuwe ervaringen te verzamelen. Deze innerlijke waaghals komt met name tot leven als ik me maximaal kan ontspannen, zoals op een vakantie. En combineer dat met mijn grote vriendin in een fles (verkrijgbaar in een witte, roze en rode editie) en ik heb me alweer ingeschreven voor duizend-en-één nieuwe activiteiten. Op die manier probeer ik verborgen talenten te ontdekken of juist op te poetsen. Mijn fantasie neemt binnen no time een loopje met me. In gedachten zie ik mezelf al feilloos paardrijden door de branding en met uiterste precisie in de perfecte yogahouding landen. Met sierlijke bewegingen leg ik de laatste hand aan een schilderij of beeld. Maar in werkelijkheid verzwik ik mijn enkel als ik tijdens een wandeling een slang zie en weet ik niet hoe snel ik op de rug van mijn vriend moet springen. Tsja, reality can be so brutal.
Read More

Die ene keer dat ik geen Adriaan meer kon zien

By | Career | 3 Comments

Foto 4

Zo’n dag waarop je, voordat je je eerste koffie hebt gehad, al drie keer je telefoon (die uiteraard niet in een keurig hoesje zit) op de grond heb laten stuiteren. In alle haast ben je met natte haren op de fiets gestapt, in de hoop op tijd te zijn voor je eerste afspraak. Hierover krijg je later opmerkingen van je collega’s. (“Heb je je haar gewassen?” en “Is je föhn kapot?”) Met het zweet op je rug sjees je door de stad om nog op tijd te zijn voor je eerste afspraak, maar je tikt het ene rode stoplicht na het andere af. Je bent het niet eens met je outfit (hoe komt het dat je van sommige items bij het kopen denkt: “YES!” en twee maanden later denk je: “Doable…Maar voor een brakke dag”?). Het is zo’n dag waarvan je weet dat er weinig leuke meetings en taakjes op je agenda staan. Dit is dus een dag waarop ik écht geen ene Adriaan kan verdragen. Geen enkele, al is-ie nog zo knap en draagt hij zo’n parfum waarvan mijn hele lijf extatisch wordt.
Read More

Die ene keer dat ik mezelf adviseerde om voor mezelf te kiezen

By | Career | One Comment

Foto 4

Heb je weleens gelet op wat voor advies je aan anderen geeft? Of hoe begripvol je kunt zijn als anderen hun ellende met je delen? Hoe vind je eigenlijk jouw eigen goede raad? Zou je zelf graag jouw eigen advies krijgen?
Ik kwam er namelijk laatst achter dat wat ik anderen adviseer, eigenlijk zelf graag zou willen horen. Of met anderen woorden: ik gun mezelf mijn eigen advies. Ik kan zo empathisch zijn als een doos Merci. Een voorbeeld: toen een vriendin me laatst belde om te zeggen dat ze zich zó slecht over zichzelf voelde omdat ze per ongeluk brak op werk zat, luisterde ik en zei ik: “Aah liefje, trek je het niet aan. Denk je dat je vandaag de enige in heel Nederland bent die met een kater op werk zit? Of denk je dat jouw collega’s dit nog nooit is overkomen? Heus wel, maar niemand praat hierover. Voel je niet schuldig. Had je een leuke avond? En weet je wat? Morgen ben je weer topfit.”
Maar als ík een tikkeltje hungover aan mijn werkdag begin, dan is er geen enkele gedachte in mijn hoofd dat lijkt op mijn eerdere begripvolle reactie. Ik heb dan juffrouw Bulstronk door mijn hoofd tetteren. Oneerlijk, toch? Read More

Die ene keer dat ik moest huilen

By | Career | 13 Comments

Foto 4

Ergens in 2004. In de klas, bij Engels. We bespreken Shakespeare nadat we uit zijn werk hebben gelezen. Mevrouw Verhoef laat ons nadenken over een citaat die ik dan voor het eerst lees, maar nog vaak aan terug zal denken:

“All the world’s a stage,
And all the men and women merely players.”  

Ergens vind ik het een beetje triest klinken. Alsof we minder regie over ons leven hebben dan we denken te hebben. Read More