Die ene keer dat Archives - Daily Lin

Die ene keer dat opgeven een optie bleek te zijn

By | Career | No Comments

Foto 4

Nu het vakantie is, krijg ik wat meer tijd om eens goed na te denken. En niet alleen ik, zo blijkt. Na een pittige rit op de racefiets zitten vriendin Floor en ik op een terras aan het water. Terwijl ik nog een beetje zit uit te hijgen, bedenk ik me dat de afstand die we hebben gefietst voor Floor peanuts geweest moet zijn, want ze heeft net een halve triatlon achter de rug. Nieuwsgierig als ik ben, vraag ik aan Floor hoe ze het afgelopen jaar heeft ervaren. Dat trainen voor een halve triatlon doe je namelijk niet zomaar. Dat is een jaar lang knetterhard sporten, met uitschieters van vier uur per dag. Ze kijkt even in de verte, slaakt dan een diepe zucht en neemt een flinke teug van haar witbier. “Ontzettend klote. Ik doe dit nooit meer.”
Read More

Die ene keer dat ik besloot dat ik liever minder werk

By | Career | One Comment

Foto 4

Met de zomervakantie voor de deur dwalen mijn gedachten al snel af naar een aantal jaar geleden. In de zomer van 2013 was ik namelijk officieel afgestudeerd en kende ik nog maar een één koers: recht vooruit.

Het is een druilerige donderdag in juli. Een ‘typische Nederlandse zomerdag’, maar dat maakt me niets uit. Ik trek een mooie jurk uit de kast, gooi mijn haren in een volumineuze knot en stift mijn lippen knalrood. Vandaag is het feest, want vanaf vandaag kan officieel mijn fulltime carrière beginnen. Ik ga mijn diploma ophalen.
Even later sta ik met mijn diploma in mijn hand (dat ging toch iets minder spectaculair dan ik had gehoopt) op het station. Met mijn dromerige hoofd zie ik mezelf in de nabije toekomst de beruchte carrièreladder opklimmen. Stap voor stap, maar nooit zonder mijn doel uit het oog te verliezen. (Welk doel dat dan precies was, moest ik nog bedenken. Bijzaak.) Gewapend met een laptop, massa’s wetenschappelijke kennis en een positief-kritische blik zou ik zonder blikken of blozen interessante bewegingen maken (op stiletto’s uiteraard) in het werkveld. Ik zou opvallende concepten bedenken en onvermoeibaar zijn. Toentertijd bestond Suits nog niet, maar ik zag mezelf wel als een soort Rachel. Maar zonder dat dramatische gedoe met Mike. Prins Harry daarentegen.. Enfin, ik dwaal af.

Read More

Die ene keer dat ik alleen zijn best oké vond

By | Career | No Comments

Foto 4

Dat gevoel wanneer je alleen thuis komt na een weekendje weg met vriendinnen. Of na een vakantie met vrienden. Of misschien gewoon na een  volle dag met continu een grote groep mensen om je heen, zoals je collega’s. Het hectische van een groepsdynamiek (er is bijna altijd iemand die wel wat vraagt, vertelt of terloops een opmerking maakt) verdwijnt, er is geen dagprogramma meer dat je moet volgen, dus er komt weer ruimte voor je eigen ritme. In alle rust en stilte. Juist díe stilte die dan overblijft, vond ik jarenlang zó lastig. Alsof ik een omgekeerde heimwee had. Een verlangen naar interactie, contact, méémaken. Op welke plek dan ook, waar of wanneer dan ook. Alsof ik een klein beetje high ervan werd.

Read More

Die ene keer dat mijn maandag suikerzoet was

By | Career | No Comments

Foto 4

Nog half sukkelend van het slaapgebrek loop ik rechtstreeks naar het koffiezetapparaat. Links en rechts mompel ik iets wat lijkt op “Goedemorgen” en probeer er een oprechte lach aan toe te voegen. Mijn collega’s kunnen er immers niets aan doen dat ik inmiddels toe ben aan minimaal een heel jaar aan ongestoorde slaap. En opnieuw, zoals iedere maandag, neem ik mezelf voor om het komend weekend véél rustiger aan te doen. Ik spreek mezelf in gedachten streng toe: komend weekend vinden er géén uit de hand gelopen borrels plaats. En ook spontane geen feestjes die ‘opeens’ tot vijf uur ’s nachts duren, waarbij ik toch ook ‘heel veel positieve energie’ op doe. Komend weekend ga ik gewoon, na wat kopjes thee, om 22:30 uur naar bed. Ik ga bijtanken, ontzettend volwassen en zen zijn.
Read More

Die ene keer dat er op de werkvloer rake klappen werden uitgedeeld

By | Career | No Comments

Foto 4

Ik kom uit de tijd dat wanneer er ruzie op het schoolplein was, er een kring aan toeschouwers om de knokpartij heen verzamelde, als wespen op een glas limonade. Mijn klasgenootjes zoemden om de plek des onheils heen, met hun rechtervuist gebald in de lucht. Onafgebroken werd er (en beeld je hierbij die hoge piepstemmetjes in van kinderen van die leeftijd): “Jerry! Jerry! Jerry!” geroepen. Met Jerry wordt Jerry Springer bedoeld. In zijn ‘praat’programma kwamen bizarre types te gast. Na een paar minuten praten brak steevast (die garantie had je!) de welbekende pleuris uit. Ze gingen met elkaar op de vuist, waarna het publiek ging staan en joelend “Jerry! Jerry! Jerry!” begon te roepen. Zó slecht! Geen idee waarom ik er toch zo vaak naar keek.

Met elkaar op de vuist gaan, klappen uitdelen, schoppen en slaan: is dat niet iets van de basisschool (Jerry! Jerry! Jerry!), voor heel dronken mensen (daarmee wil ik dit absoluut niet goedpraten) en wanneer het niet meer met woorden opgelost kan worden (idem)? Een tijd lang dacht ik van wel. Totdat een goede vriendin me vertelde wat er op haar werk was gebeurd. En even waande ik me in een slechte film.
Read More

Die ene keer dat ik veel te vaak over mijn collega droomde

By | Career | No Comments

Foto 4

Met rode konen beken ik dat ik mijn fantasie totaal niet onder controle heb. Maar dan ook echt niet. Dit wordt me veel te duidelijk (veel duidelijker dan ik eigenlijk aankan) als ik ontwaak uit een diepe slaap en dito droom. Eentje waarin ik een bijzonder amoureuze tête-à-tête had met een collega. Eén moment, zo tussen slaap en waak, schrik ik me kapot. Mijn droom voelde zó echt, dat ik eventjes bang ben dat heel wat uit te leggen heb aan mijn vriend…
Read More

Die ene keer dat ik het een challenge vond om niet aan een challenge mee te doen

By | Career | 2 Comments

Foto 4

Ik weet van gekkigheid niet meer waar ik moet kijken of luisteren voordat ik gebombardeerd word met challenges waar we en masse aan zijn begonnen. Zelfs mensen waarvan ik het absoluut níet verwachtte, zijn op dit moment verwikkeld in een lastige challenge die ze zichzelf hebben opgelegd. Een maand geen suiker, cafeïne of alcohol binnen krijgen. Een jaar leven zonder afval te maken. Een maand vegan eten. Een half jaar geen nieuwe kleding kopen. Een maand lang iedere dag hardlopen (een ‘runstreak’). Vier weken je haar niet wassen. Twee maanden leven van het budget van iemand met een uitkering. Doordeweeks geen social media meer. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik ben geïntrigeerd. Waarom doen we dit? Wat verwachten we van deze challenges? Wat moet het ons brengen? En waarom moet dit in een zo’n rigide wedstrijdvorm? Read More

Die ene keer dat ik liever in de jaren ’50 zou willen leven dan nu

By | Career | 4 Comments

Foto 4

In mijn ooghoek zie ik mijn telefoon oplichten. Voor de zoveelste keer in een paar minuten. Pling, pling, pling, onder elkaar verschijnen allerlei meldingen van Whatsapp. Het mapje met mijn social media-apps heeft een vlammend rode cirkel met een getal dat uit twee cijfers bestaat. Maar mijn mailbox wint het met abnormaal veel berichten. Ik zou willen gniffelen om deze digitale hectiek en denken: ‘Hahaha, ben ik onverwachts opeens een bekende Nederlander geworden, blijk ik adellijke roots te hebben of heb ik net een Grammy gewonnen?’, maar mijn gedachten lijken meer op dat van een vermoeide oppasmoeder, die op dezelfde dag zevenhonderd luiers heeft staan verwisselen en tot de ontdekking komt dat nummer zevenhonderdeen zich heeft aangediend.

Read More