Race report – Wings for Life run 2017

By May 9, 2017 Running 3 Comments

Onlangs bijgewerkt173Afgelopen zondag stond ik eindelijk weer eens aan de start van een hardloopevenement, dit keer in het mooie Breda, om voor de tweede keer mee te doen aan de Wings for Life run.

De Wings for Life run werd dit jaar voor de vijfde keer georganiseerd om geld in te zamelen voor het vinden van een geneesmiddel en voor meer onderzoek naar dwarslaesie. Het mooie aan dit evenement vind ik dat er ook veel mensen die niet meer kunnen rennen, wel mee kunnen doen aan dit evenement. Mensen die zelf kilometers in hun rolstoel meedoen, mensen die al hardlopend iemand in een rolstoel vooruitduwen.

Je beseft tijdens deze run des te meer dat hardlopen niet vanzelfsprekend is. Vorig jaar stond ik ook aan de start van deze race; samen met Joanne liep ik tien kilometer tot de Catcher Car ons voorbij reed. Mijn doel voor dit jaar? In ieder geval die tien kilometer afstand verslaan.

Tijdens de Wings for Life run is er namelijk geen vaste finish lijn, je start en na 30 minuten begint een auto je langzaam te achtervolgen. De auto zal steeds sneller gaan rijden en dus steeds meer mensen aftikken. Voordat je start heb je dus geen idee hoe lang je zal blijven rennen.

Dit jaar start ik samen met Annemieke en vriendinnetje Marloes; de sfeer zit er goed in en we hebben het leuk bij het verzamelpunt en in het startvak. Wanneer om 13.00 het startschot klinkt besluiten we al snel allemaal onze eigen race te lopen. Ik zit er de eerste meters niet lekker in; mijn benen voelen zwaar en al na 500 meter denk ik er klaar mee te zijn.

Maar bij kilometer 2 kom ik een collega tegen; we kletsen even en het lukt me nieuwe energie aan te boren. Vanwege een heupblessure blijf ik rustig lopen en wandel ik na iedere 2 kilometer een kleine 200 meter. Het parcours is iets anders dan het jaar ervoor, dat betekent dat we na 4/5 kilometer Breda al uitlopen, iets meer de natuur in. Bij een kilometer of 8 krijg ik er eindelijk een beetje zin in, ik ben goed warmgelopen en weet vermoed dat ik in ieder geval mijn doel van +10 kilometer zal halen.

Zodra ik het tien kilometer punt voorbij ben maak ik de beslissing om zo lang mogelijk door te lopen; de bussen die je terug brengen naar de start rond het 11 kilometerpunt ren ik dan ook mooi voorbij. Dan hoor ik ver achter mij de eerste motoren, zij vegen de weg schoon voor de catcher car. Dit motiveert mij en de meeste lopers en mensen in rolstoel om me heen een tandje bij te zetten. Ik versnel en versnel en zie de bordjes 11, 12 en 13 kilometer voorbij gaan.

Bij het veertien kilometer punt pak ik snel een banaantje en wat water en dan is het echt niet meer te ontkennen; ik hoor toeters, motoren en zie in de verte de Catcher Car naderen. Zo hard mogelijk gooien we er nog een sprintje uit maar bij 14,7 kilometer is het voor mij echt voorbij: ik ben af.

Even uitwandelen tot het 15 kilometer punt waar weer een lading bussen staat om de ingehaalde mensen terug naar de start te brengen.

Eenmaal thuis hoor ik dat de winnaar het +90 kilometer heeft volgehouden (yep, negentig), en dat tempo was niet mis. Volgend jaar hoop ik weer aan de start te gaan; en dan weer een stuk verder te lopen.

Dankjewel PUMA voor de kans om mee te doen aan dit mooie event!

3 Comments

Leave a Reply