Career

Die keer dat ik niet meer wist wat een gewone werkdag inhield

Foto 4

“…en daarbij heb ik geen 9 tot 5 mentaliteit.” Ik hoor het mezelf nog zó zeggen bij mijn sollicitatie. Had ik die echt of zei ik dit omdat ik dacht dat het gewaardeerd zou worden door mijn potentiële werkgever?

Voor al mijn opdrachten ben ik gekoppeld aan een collega, die standaard meerdere projecten naast elkaar draait. Zijn werkweek bestaat gemakkelijk uit 6-7 dagen (op alle dagen krijg ik e-mail van hem, zucht…) en ik durf niet eens het aantal uur van zijn werkweek te raden. Hoe en wanneer hij zijn gezin ziet, is me tot op de dag van vandaag een raadsel. Ik vind het nog raadselachtiger dat het érgens gelukt is om zijn vrouw opnieuw te bezwangeren. Alhoewel ik het niet wil, denk ik dat hij ook daarvoor een tijdslot had ingepland, en dat hun doelstelling SMART was gemaakt. Wie zei dat het leven spontaan moet zijn? Fuck spontaniteit!

Enfin, samen met deze workaholic draai ik een nieuw project. Maar omdat hij er nog 4 heeft, zit hij nogal krap in zijn tijd. De momenten waarop hij met mij kan overleggen, is vóór zijn eerste afspraak (tussen 06:45 en 07:45 uur) of daarna (tot 21:00 uur). Dit betekent dat ik gedurende dag een klein beetje ‘aan mijn lot ben overgelaten’. Combineer dat met het feit dat er op kantoor geen collega te bekennen is. Die zitten allemaal bij hun eigen opdrachtgever. Ik zou liegen als ik zou zeggen dat dit een ideale situatie is. Laat staan voor iemand die nét start met werken. Overdag zit ik soms maar wat aan te klooien, in de hoop dat ik op de juiste weg ben. Ik bouw powerpointpresentaties tot in den treure, met de summiere aanwijzingen die ik heb gekregen vanuit een wereld die ik totaal nog niet begrijp.
Wanneer mijn collega ’s avonds belt, kom ik voor de zoveelste keer erachter dat mijn werk van de hele dag met een grote boog in de prullenbak kan. Hij oppert dat we een nieuwe strategie moeten volgen, of dat de focus misschien wel heel ergens anders moet liggen. En het zou “heel fijn zijn” als ik voor morgenochtend een nieuwe presentatie kan opleveren. Of course, geen probleem, at your service. Ik ga er meteen achteraan.

Op die manier kreeg ik bizarre werkdagen. Eten deed ik achter mijn laptop, van ontbijt tot aan diner. Als hij belde en ik zat niet achter mijn laptop, voelde ik me betrapt. Dan zat ik bijvoorbeeld net lekker met een vriendin aan een goed glas (misschien wel iets meer dan een glas) wijn en dan ging mijn telefoon. Tsja, dan werd het een korte avond. Maar was dit ook productief en efficiënt? Nee. Zorgde dit voor een happy employee? Nee. Nee. Nee.

Aan alles voelde ik dat dit niet ‘Het Nieuwe Werken’ was, of dat deze manier van werken me zou helpen een betere consultant te worden. Ik had afstand nodig en moest een grens zien te trekken. Makkelijker gezegd dan gedaan, bij je eerste werkgever. Maar met een flinke peper in mijn bips (persoonlijk door mijn vriend en vriendinnen erin gestoken), kon ik meer dan ik dacht. Ik besloot het gesprek aan te gaan, met klamme handen, en dat kwam niet door die peper. Het geestige is dat mijn collega eigenlijk heel begripvol reageerde. Hij voelde zich stiekem behoorlijk rot als hij wist dat hij me weer een avond aan het werk had gezet, omdat hij geen tijd had om mij behoorlijk te begeleiden. (En daarmee werd mijn beeld van mijn collega ook weer een stuk beter, want in de tussentijd was ik hem steeds minder sympathiek gaan vinden. Zeg maar gerust: een draak.)
Je zou kunnen zeggen: eind goed, al goed.  Maar van dit soort situaties leer ik iedere dag nog steeds: Grenzen aanvoelen, aangeven en erover praten met de juiste mensen. (Dat betekent dus ook dat je minder klaagt óver mensen, omdat je je issues met deze mensen zélf bespreekt. En dat misstaat niemand.) Ik vind het nog steeds wel een uitdaging. Maar dan vraag ik me ook af: Hoe leuk is het om alles in één keer goed te kunnen?

Wie is Kim?
Ik woon in het midden van het land. Mijn dagen worden gevuld met het nadenken over, plannen en regelen van veel dingen. I eat deadlines for breakfast! In het weekend zijn er geen regels, behalve dat het drinken van slechte wijn uit den boze is. (En hetzelfde geldt voor eten.) Ik ren harder dan je denkt en vind het geweldig om binnen een paar dagen een boek of serie van A tot Z te verslinden. Soms noem ik mezelf CEO van Het Leven, maar ik durf mijn LinkedIn status niet te veranderen.

You Might Also Like

4 Comments

  • Reply
    Josie
    August 2, 2016 at 21:13

    Top weer!

  • Reply
    Ellie
    August 2, 2016 at 22:29

    Leuk stuk! :)

  • Reply
    Anne - Ditisanne.nl
    August 3, 2016 at 11:48

    Goed blog! Klonk inderdaad niet als de ideale job… :-)
    Sowieso vind ik een prive-leven erg belangrijk en zal dat niet zo snel volledig wegcijferen voor mijn werk!

  • Reply
    Sandra
    August 3, 2016 at 18:52

    Herkenbaar! Door je verantwoordelijkheidsgevoel voor het werk jezelf en je privéleven wegcijferen. Ik moet ook bewust op mijn strepen gaan staan om mezelf er niet in te verliezen. Het voelt heel flauw om nee te zeggen als een collega je vraagt nog eventjes iets te doen (wat dan altijd minstens een uur in beslag neemt) maar eigenlijk kies je op dat moment voor jezelf. En oefening baart kunst toch? Hoe vaker we onze grenzen aangeven des te makkelijker het uiteindelijk afgaat.

Leave a Reply

%d bloggers like this: