Career

Die ene keer dat opgeven een optie bleek te zijn

Foto 4

Nu het vakantie is, krijg ik wat meer tijd om eens goed na te denken. En niet alleen ik, zo blijkt. Na een pittige rit op de racefiets zitten vriendin Floor en ik op een terras aan het water. Terwijl ik nog een beetje zit uit te hijgen, bedenk ik me dat de afstand die we hebben gefietst voor Floor peanuts geweest moet zijn, want ze heeft net een halve triatlon achter de rug. Nieuwsgierig als ik ben, vraag ik aan Floor hoe ze het afgelopen jaar heeft ervaren. Dat trainen voor een halve triatlon doe je namelijk niet zomaar. Dat is een jaar lang knetterhard sporten, met uitschieters van vier uur per dag. Ze kijkt even in de verte, slaakt dan een diepe zucht en neemt een flinke teug van haar witbier. “Ontzettend klote. Ik doe dit nooit meer.”

Wàt? Vond ze het zo erg? Waarom deed ze het dan? En zo’n sportieve chick als Floor lukt dat sowieso toch wel?
Al pratend komen we erachter dat met iets stoppen waar we ooit aan zijn begonnen, niet zo makkelijk is. E  daar zijn verschillende redenen voor. Als eerste verwachten we (en hópen we) dat het uiteindelijke doel behalen ons zóveel trots en vreugde oplevert, dat het ieder pijntje, tranendal, ruzie en/of blessure onderweg doet vergeten. Een beetje zoals een pijnlijke bevalling voor een wolk van een baby. (Dit is tevens het laatste woord wat ik overigens daarover zeg, want ik heb er nul ervaring mee en wil mijn vingers niet branden.) Ten tweede is ‘stoppen’ ook niet echt sexy. Stoppen is in feite iets voor aanstellers. Aanstellers die zich het er heel makkelijk van af willen brengen. Floor en ik zijn een beetje van de categorie ‘schouders eronder en gaan’.
Als derde reden om niet op te geven, is omdat je het bijna nooit alleen doet. Vaak moet je ook anderen op de hoogte brengen van jouw keuze. Dus wanneer je e-ven-tu-eel zelf hebt geaccepteerd dat je het (en dit kan van alles zijn) hebt overschat en je jouw beslissing moet herzien, word je ook nog getrakteerd op allerlei meningen en gratis adviezen. Brult je sportieve vader dat “stoppen niets voor jou is” en hij vroeger “zelfs al een gezin had toen hij ook trainde voor een triatlon”. Thanks pa, ik voel me nu nog beter over mezelf. Stoppen lijkt nu verdacht veel op falen.
Als laatste argument geeft Floor aan dat zij vindt dat ze haar imago tegen zich heeft. Ze is slim, ambitieus, sportief en goed in plannen. Wanneer ze zou stoppen met haar voorbereidingen voor de triatlon, zou ze voor haar gevoel moeten breken met haar imago. En dat was iets dat haar te ver ging. “Maar dan voel ik me zo’n ijdele vrouw”, piept ze. “Ik wil me eigenlijk niets kunnen aantrekken van hoe anderen over me denken.”

Eenmaal thuis krijg ik ons gesprek niet uit mijn hoofd. Heb ik ooit – als ik in het diepste van mijn hart kijk – met iets willen stoppen, maar het niet gedaan? Omdat ik me groot wilde houden?
Poeh. Dat is pas een gewetensvraag. Maar ik denk dat ik het antwoord al weet.
Daarom besluit ik dat ik per direct bewuster beslissingen ga nemen. En vaker beseffen dat er altijd een mogelijkheid is om deze beslissingen bij te schaven, wanneer ik merk dat ik iets niet meer voor mijn eigen plezier doe. De één noemt dat opgeven. Ik liever loslaten.

Wie is Kim?
Ik woon in het midden van het land. Mijn dagen worden gevuld met het nadenken over, plannen en regelen van veel dingen. I eat deadlines for breakfast! In het weekend zijn er geen regels, behalve dat het drinken van slechte wijn uit den boze is. (En hetzelfde geldt voor eten.) Ik ren harder dan je denkt en vind het geweldig om binnen een paar dagen een boek of serie van A tot Z te verslinden. Soms noem ik mezelf CEO van Het Leven, maar ik durf mijn LinkedIn status niet te veranderen.

You Might Also Like

No Comments

    Leave a Reply

    %d bloggers like this: