Die ene keer dat ik vijf instinkers op een rijtje zette

By October 10, 2017 Career No Comments

Foto 4

Ik zou willen dat ik kon zeggen dat ik nog nooit in een instinker ben getrapt. Ik zou willen dat ik kon zeggen dat ik doortrapte vossenstreken van managers van tien kilometer afstand zie aankomen en van twintig kilometer afstand kan ruiken. Het mooiste zou zijn als ik ook nog eens diplomatiek kan omgaan met de listen van de werkvloer. Maar dat is dus niet zo. Ik ben wel een miljard keer (overdrijven is mijn vak) nietsvermoedend verleid en uiteindelijk slachtoffer geworden van sluwe trucjes en slinkse praktijken.

Misschien trap ik er blindelings in omdat ik een type ‘enthousiast blij ei’ ben. Wanneer iemand mij iets vertelt met een vleugje bezieling, word ik al helemaal warm van binnen. Mijn energie begint te stromen als een kletterende waterval. Binnen no time ben ik veranderd in een razend fanatieke supporter van wat je me vertelt. Zo iemand als ik is dus reuzehandig in je team, want aan pep geen gebrek. (Zo heeft iemand mij dus ooit zo gek gekregen om in een konijnenpak rond Pasen te acquireren. Met een mandje met eitjes en alles. Een zwarte pagina uit mijn leven, eerlijk waar.)

Maar inmiddels ken ik de grootste ogenschijnlijke buitenkansjes (lees: verraderlijke vrije tijdslurpers en migraineveroorzakers) en heb ze op een rijtje gezet. Een gewaarschuwd mens telt voor namelijk voor twee.

De magie van papier
Geloof me: op papier kan en past alles. En er is altijd meer dan genoeg werk. Gevolg: er wordt aan je gevraagd (of verteld) dat je nog een extra project krijgt. Aan de hand van simpele en luchtige rekensommetjes wordt er duidelijk gemaakt dat je nog een gaatje hebt voor een extra project. Als je meerekent en -kijkt, lijkt het inderdaad te kloppen met die agenda. Geen vuiltje aan de lucht.
Nu moeten er dus acuut vijftien alarmbellen afgaan en rode zwaailichten in je vizier komen. Als je meerdere projecten naast elkaar combineert, kun je je werkzaamheden bijna nooit zó scheiden dat je niet op één dag in zeven sloten tegelijk gaat lopen. Een telefoontje hier, een mailtje daar, een snel verzoekje afhandelen.. Je bent de hele dag aan het schakelen (meer dan genoeg onderzoeken tonen aan dat multitasken en schakelen tussen taken ontzettend nadelig is voor je werkplezier en effectieve output) en aan het einde van de dag denk je: wat heb ik nu eigenlijk vandaag gedaan?!

De betovering van complimenten
“Nou Kim, ik heb nu toch een gaaf project… Toen ik er over hoorde, moest ik meteen aan jou denken. Dit past helemaal in jouw straatje! Jij kunt namelijk zo goed in politieke organisaties dingen voor elkaar krijgen, en…”
Bij de tweede zin val ik al in het katzwijm. Wat?! Moest je aan míj denken? Kan ik dat echt zo goed? Oef, héérlijk die vleierij. Stop maar met praten, I’m all in!
Joehoe! Protestborden en sirenes gespot! Herken deze lofzang en smelt niet direct, please. Bedank degene voor het compliment en neem even de tijd om je agenda reëel in te schatten. Tegelijkertijd kun je je in alle eerlijkheid bedenken of het project wel echt op jouw lijf geschreven is. (Of dat het een ouderwets staaltje mooipraterij is.)

De tovenarij van het buitenland
Ja hoor! Er is een dikke kans dat jij voor een pitch naar het buitenland gaat. Je ziet jezelf al met je trolley op je Louboutins over Schiphol flaneren. Een echte business woman in de dop.
Ho, stop, ho! Een pitch (of project) in het buitenland betekent vaak calls op gekke tijdstippen (want: tijdsverschil), tot in de late uurtjes extra knallen om die pitch binnen te halen (tja, die vlucht en hotel worden toch voor je geboekt) en de hele vlucht zit je nog de laatste puntjes op de  ‘i’ te zetten, terwijl je de rest van de dag ook al knoepertjehard hebt gewerkt. Je ziet geen fluit van de stad waar je bent, want je bent alleen maar aan het werk. Zodra de klus is geklaard, vlieg je weer terug. Sublieme buitenkans.

De altijd juiste investering: persoonlijke en professionele ontwikkeling
Er werkt niets zo fijn als een geolied team. Daarbij is het ook wel gezellig om je collega’s over iets anders te kunnen spreken dan alleen maar deadlines, opleveringen van MVP’s en 0.8-versies. Daarom worden er regelmatig in de avonduren teamuitjes gepland, met een hapje en een drankje, alles erop en eraan. Datzelfde geldt voor ontwikkeling van het team op professioneel vlak of wanneer er nieuwe kansen op de markt ‘geïdentificeerd’ moeten worden.
Opnieuw gaan fluitsignalen af en prop ik dranghekken voor je neus. Dit zijn allemaal superbelangrijke zaken waarvan jouw werkgever enorm kan profiteren als het goed loopt. Dit hoeft dus absoluut niet in de avonduren of op jouw vrije vrijdag gepland te worden.

Het mysterie van uren schrijven
Uurtje, factuurtje. Easy as pie, toch? Je besteedde uren (tijd) voor een opdrachtgever moeten op de juiste factuur komen. Tot op het uur nauwkeurig, want tijd is geld.
Een kind kan de was doen. Nope. Schijn bedriegt. Wanneer ik voor meerdere projecten op één dag bezig ben geweest, wordt mijn dag instantly blurry. Al helemaal als ik het vergeet om mijn uren te schrijven en ik plotsklaps voor anderhalve week geleden uren moet gaan schrijven. Ik word helemaal kriegel van het uitspitten wat ik nou wanneer heb gedaan. Waar ís die tijd nou naartoe gegaan?!

Persoonlijk laat ik me liever misleiden door sexy acteurs in een detective en niet door bovenstaande. Waarvan akte.

Wie is Kim?
Ik woon in het midden van het land. Mijn dagen worden gevuld met het nadenken over, plannen en regelen van veel dingen. I eat deadlines for breakfast! In het weekend zijn er geen regels, behalve dat het drinken van slechte wijn uit den boze is. (En hetzelfde geldt voor eten.) Ik ren harder dan je denkt en vind het geweldig om binnen een paar dagen een boek of serie van A tot Z te verslinden. Soms noem ik mezelf CEO van Het Leven, maar ik durf mijn LinkedIn status niet te veranderen.

Leave a Reply