Die ene keer dat ik mijn mening gaf

By January 31, 2017 Career No Comments

Foto 4

Ik kan me nog goed herinneren dat ik als ‘cadeautje’ tussen al het harde werken door even lekker social media af ging struinen. Fotootjes aanklikken, kijken wat er allemaal gebeurde in de levens van mijn verre vrienden, me verbazen over wie nu ‘opeens’ vrienden was met wie, en welke grappen er werden gemaakt. Tegenwoordig ziet mijn cadeautje tussen het harde werken er anders uit. Dat is nu een koffietje, frisje of een wandelingetje geworden. Zonder scherm én zonder een ellenlange berichtenstroom waar moord en brand lijkt te worden geschreeuwd.

Kruidnoten die vanaf september verkrijgbaar zijn. Gluten in het brood. Corpulente mensen die zichzelf mooi en ‘curvy’ vinden en magere mensen die ongezond diëten en sporten. Vluchtelingen met kwade bedoelingen. Het (roerige) verleden van iemand dat grondig geanalyseerd wordt en vervolgens breeduit wordt uitgemeten in de (sociale) media. De Zwarte Pieten-discussie (die volgens mij 365 dagen per jaar actief is). De kosten van de auto van het Koninklijk Huis. Het huidige taalgebruik op kantoren (uitrollen, input, content, etc.). Een ei eten van een kip die dan schijnbaar ongesteld is.
Iedere dag worden we blootgesteld aan verschillende thema’s die op dat moment erg hot zijn. Vervolgens worden we bekogeld met meningen. Meningen vanuit de politiek, je collega’s, vrienden, familie en volstrekt onbekenden. (Lees voor de grap maar eens de comments die worden gegeven op nieuwsberichten. Ik kan het niet zonder in huilen uit de barsten omdat er zoveel hartverscheurende grove teksten in mijn medemens op komt.)
Alleen luisteren naar deze meningen (of ze lezen) is bijna onmogelijk. Er wordt vaak ook verwacht dat jij je woordje klaar hebt over deze actuele kwesties. Soms op heel ongelukkige momenten. Bijvoorbeeld als je ontzettend in je chillmodus bij je schoonouders appeltaart zit te eten en je opeens wordt gevraagd hoe jij denkt over de leegloop van kleine dorpjes en of deze gebieden zich tot nieuwe criminele epicentra kunnen ontwikkelen. Eh, sorry? Speelde dat ook nog?

Af en toe doe ik echt mee in de razende strijd der meningen. Dan check ik verschillende bronnen, lees een beetje hier en daar, vraag een beetje rond en dat is dat. En soms vind ik er dan uiteindelijk ook iets van. Maar, ik ben ook weer zó omgekletst als ik vind dat je goede argumenten hebt. (Of lekkere wijn.)
Maar potjandorie, negen van de tien keer heb ik totaal geen zin in al dat gedoe! Ik wil gewoon een beetje rust om me heen en in mijn hoofd. Want, mijn guilty pleasure is namelijk het hebben van géén mening. En het af en toe bewust overslaan van het nieuws. Heerlijk.

Zo ontmoette ik laatst een taxichauffeur die al jarenlang mensen van hot naar het bracht. Door zijn open houding had hij bijna met iedereen een goed gesprek. “Maar,” zo vertelde hij, “ik heb één gouden regel. Ik praat nooit over religie of politiek.” Deze man heeft na verschillende incidenten deze regel zelf opgesteld. En ik kan hem heel wat mensen aanraden, waaronder mijn familie. Een gesprek over opa die vroeger Sinterklaas speelde, eindigde uiteindelijk in een tierend tranendal omdat meteen het vluchtelingen-en terrorismedebat erbij werd gehaald. Met alle oordelen en gevolgen van dien. Eh, escalatie, anyone?

Een mening versus een oordeel. Waar zit het verschil of de nuance? Als ik er zelf over nadenk, zonder Google of iets anders erop na te slaan, vind ik een mening sympathieker klinken. Er is ruimte voor nieuwsgierigheid en een gesprek, er kan misschien nog wat bijgesteld worden. Een oordeel ligt vast, klinkt behoorlijk negatief (alsof het oordeel geen fijne beslissing kan zijn). Zoals de Tien Geboden. In steen vastgelegd.
Ik heb het gevoel dat er veel oordelen zijn. Over goed en fout. Wat hoort en niet hoort. Wat mooi is of lelijk. Wat moet blijven of niet. Wie mag blijven en wie niet. Ik ben van mening dat oordelen nodig zijn om een bepaalde structuur te creëren, een soort randvoorwaarden. Maar daarbinnen wil ik pleiten voor zoveel mogelijk vrijheid. De vrijheid voor het niet hebben van een mening. En de vrijheid van het niet (willen) oordelen van alles wat er om me heen gebeurt. En volgens mij kan dat prima, want scheidsrechters zijn er genoeg.

Wie is Kim?
Ik woon in het midden van het land. Mijn dagen worden gevuld met het nadenken over, plannen en regelen van veel dingen. I eat deadlines for breakfast! In het weekend zijn er geen regels, behalve dat het drinken van slechte wijn uit den boze is. (En hetzelfde geldt voor eten.) Ik ren harder dan je denkt en vind het geweldig om binnen een paar dagen een boek of serie van A tot Z te verslinden. Soms noem ik mezelf CEO van Het Leven, maar ik durf mijn LinkedIn status stiekem niet te veranderen.

Leave a Reply