Career

Die ene keer dat ik mezelf adviseerde om voor mezelf te kiezen

Foto 4

Heb je weleens gelet op wat voor advies je aan anderen geeft? Of hoe begripvol je kunt zijn als anderen hun ellende met je delen? Hoe vind je eigenlijk jouw eigen goede raad? Zou je zelf graag jouw eigen advies krijgen?
Ik kwam er namelijk laatst achter dat wat ik anderen adviseer, eigenlijk zelf graag zou willen horen. Of met anderen woorden: ik gun mezelf mijn eigen advies. Ik kan zo empathisch zijn als een doos Merci. Een voorbeeld: toen een vriendin me laatst belde om te zeggen dat ze zich zó slecht over zichzelf voelde omdat ze per ongeluk brak op werk zat, luisterde ik en zei ik: “Aah liefje, trek je het niet aan. Denk je dat je vandaag de enige in heel Nederland bent die met een kater op werk zit? Of denk je dat jouw collega’s dit nog nooit is overkomen? Heus wel, maar niemand praat hierover. Voel je niet schuldig. Had je een leuke avond? En weet je wat? Morgen ben je weer topfit.”
Maar als ík een tikkeltje hungover aan mijn werkdag begin, dan is er geen enkele gedachte in mijn hoofd dat lijkt op mijn eerdere begripvolle reactie. Ik heb dan juffrouw Bulstronk door mijn hoofd tetteren. Oneerlijk, toch?
(Overigens geloof ik niet in kurken. Of in vacuümpompen met doppen die je wijn goed afsluiten ‘voor een volgende keer’. Welke volgende keer? Plop!)

Maar, lief voor jezelf zijn kun je leren. Dus toen ik na een jaar vruchteloos ploeteren op mijn werk me achter mijn oor krabde en dacht: ‘Wat zou ik mezelf nu adviseren?’ twijfelde ik niet meer. Huppakee, ik ging op zoek naar een nieuwe baan. Ik had lang genoeg ‘deze eerste baan een kans gegeven’, ‘niet meteen opgegeven’ en ‘gezocht naar alle kansen en uitdagingen die er wél waren’.
Na wat zoeken naar passende vacatures en geploeter op mijn herziene CV was het moment eindelijk daar: mijn eerste sollicitatie. Uiteraard moest dit uiterst stiekem, want op mijn werk wisten ze niets van mijn geheime project. Ik vond het reuzespannend toen ik op een zondagavond mijn sollicitatie de deur uit deed. Het scheelde weinig of ik kon er niet van slapen.
En dan de maandagmorgen. “En Kim, hoe was jouw weekend? Wat heb je gedaan?” Slik. Kunnen ze iets weten? Weten ze het al? Is dit een test om te kijken of ik eerlijk ben? Slik. Paniek! Hoe moet ik reageren? Ik moet nu antwoorden, anders komt het gek over. Zonder aan te kijken zeg ik: “Oh, mijn weekend was niet echt bijzonder. Ik heb vooral rustig aan gedaan. Hoe was die van jou?” Ik probeer erbij te lachen, want dan lijkt het net alsof er geen vuiltje aan de lucht is. Soms denk ik dat ik naar de toneelschool had moeten gaan. Alleen jammer dat ik zo snel zo rood word.

(Overigens werd ik wel uitgenodigd voor een capaciteitentest naar aanleiding van deze eerste sollicitatie. Het bleef daarbij, want ik strandde meteen in diezelfde ronde. De dame die me het slechte nieuws bracht, zei: “Weet je dat je dit soort testen kunt oefenen? Er is dus nog alle hoop voor andere sollicitaties.” Ik antwoordde: “Maar ik heb wél geoefend.” Ze vervolgde: “Je vindt vast een baan.” Ik antwoordde: “Ik heb al een baan.” Dit gesprek was een ultieme boost voor mijn zelfvertrouwen. Die avond trakteerde ik mezelf op een fles wijn. Een hele. Met een fikse kater als gevolg.)

En toen had ik beet. Een nieuwe baan! En nog wel eentje die ik écht graag wilde. Eentje die me op het lijf geschreven leek te zijn. Opnieuw vreugde voor een nieuw begin, een nieuwe kans, een nieuw avontuur. Dat betekende dat ik mijn baan moest opzeggen. Aan de kriebels, konkels en tuimelingen in mijn lijf merkte ik dat ik dit nog véél spannender vond dan capaciteitentesten en rollenspellen. Hoe zou er gereageerd worden? Zou er iemand boos worden? En wat moet ik als reden opgeven dat ik wegga? Zal ik het eerlijk zeggen? En wat als ik iemand daarmee kwets? Slikslikslikkerdeslik.

Misschien is het een tikkeltje cliché, maar ik koos voor de zachte variant. Ik vertelde aan mijn collega’s dat ik niet op zoek was geweest naar een nieuwe baan, maar dat deze baan op mijn pad was gekomen. Dat het me zó enthousiast had gemaakt, dat ik deze kans niet wilde laten lopen. Dat ik mezelf verder wilde ontwikkelen en dat ik hen wilde bedanken voor alles wat ze voor me hadden gedaan. Ze zeiden dat ze het leuk voor me vonden.

Op mijn laatste werkdag organiseerde ik een afscheidsborrel. Eigenlijk was het een beetje een zielige bedoeling, want iedereen moest vroeg weg. Dus toen ik tegelijk weg wilde gaan met de één-na-laatste collega, was ik verbaasd dat mijn bijna voormalig werkgever me staande hield. “Oh, Kim, wilde je gaan? Ik heb eigenlijk nog wat vragen voor je.”
Fuck this shit, meen je dit? En zo bleef ik alleen achter met Vincent. Uiterst ongemakkelijk. “Zo,” zei Vincent zodra de deur was dicht gevallen. “En vertel me nu eens eerlijk, en nu wil ik niet al die mooie praatjes horen, waarom je écht weggaat.”
Holy fuck. Wat zou jij doen?

Ik adviseerde mezelf om op dit moment voor mezelf te kiezen. Ik wilde geen gehoor geven aan de vragen en vermoedens in zijn hoofd. Dit gesprek hoefde ik niet te voeren en wilde ik ook niet. Ik stond op, vertelde dat er geen mooie praatjes waren en dat mijn verhaal het échte verhaal was. Ik bedankte hartelijk voor de fijne tijd en vertrok. Het voelde nog nooit zo goed om een deur dicht te doen.
En mijn advies aan jou: always leave with a smile.

Wie is Kim?
Ik woon in het midden van het land. Mijn dagen worden gevuld met het nadenken over, plannen en regelen van veel dingen. I eat deadlines for breakfast! In het weekend zijn er geen regels, behalve dat het drinken van slechte wijn uit den boze is. (En hetzelfde geldt voor eten.) Ik ren harder dan je denkt en vind het geweldig om binnen een paar dagen een boek of serie van A tot Z te verslinden. Soms noem ik mezelf CEO van Het Leven, maar ik durf mijn LinkedIn status stiekem niet te veranderen.

You Might Also Like

1 Comment

  • Reply
    Forever38.com (Vera)
    September 15, 2016 at 09:41

    “Always leave with a smile”, een prachtig advies, en oh zo waar. Hoe moeilijk soms ook, het is het beste om te doen. Ik ben het helemaal met je eens.

Leave a Reply

%d bloggers like this: