Die ene keer dat ik liever in de jaren ’50 zou willen leven dan nu

By February 28, 2017 Career 4 Comments

Foto 4

In mijn ooghoek zie ik mijn telefoon oplichten. Voor de zoveelste keer in een paar minuten. Pling, pling, pling, onder elkaar verschijnen allerlei meldingen van Whatsapp. Het mapje met mijn social media-apps heeft een vlammend rode cirkel met een getal dat uit twee cijfers bestaat. Maar mijn mailbox wint het met abnormaal veel berichten. Ik zou willen gniffelen om deze digitale hectiek en denken: ‘Hahaha, ben ik onverwachts opeens een bekende Nederlander geworden, blijk ik adellijke roots te hebben of heb ik net een Grammy gewonnen?’, maar mijn gedachten lijken meer op dat van een vermoeide oppasmoeder, die op dezelfde dag zevenhonderd luiers heeft staan verwisselen en tot de ontdekking komt dat nummer zevenhonderdeen zich heeft aangediend.

Ik snap dat het niet praktisch is als je geen mobiele telefoon hebt en je alleen bereikbaar bent als je thuis bent, zittend naast zo’n iconisch rinkelend toestel met een gedraaid snoer. Het is evenmin handig om onze mailboxen in rook op te laten gaan en terug te vallen op die ouderwetse brievenbus. Het leven zou dan zo intens sloom gaan. En ik denk dat ik veel lieve vrienden minder snel zou zien, omdat een spontane date er niet zo snel in zit. Een ander bijkomend voordeel is dat een hoop organisaties stukken makkelijker te bereiken nu we hen overal kunnen bellen, whatsappen en mailen. En we hebben tegenwoordig zoveel slimme apps op onze telefoons die ons helpen om de beste deals te vinden, gezond te leven, slechte gewoontes af te leren, efficiënte planningen te maken en ga zo maar door. Nu kunnen we ideale supermensen worden, zonder foutjes en verkeerde beslissingen! Maar, allerliefste mensen, ik ervaar een lichte overkill aan al dit digitale moois. Ik heb soms gewoon zin om achterlijk hysterisch mijn telefoon op vliegtuigmodus zetten, nadat ik alle groepchats op ‘mute’ (voor een jaar) heb gezet en ik wil sowieso géén aparte accounts met wachtwoord meer aanmaken.

Vaak genoeg hoor en lees ik over de verwondering van mensen die op straat lopen of op de stations om zich heen hebben gekeken. Ze hebben moeite met het spotten van mensen met wie ze (oog)contact kunnen maken, want veel mensen zijn verstopt in hun eigen mobiele wereld. Probeer maar de mensen uit je eigen generatie te tellen op straat die géén oortjes of koptelefoon dragen, die niet in hun mobiel gedoken zitten of die niet aan het bellen zijn. Bij mij zijn het er niet meer zo veel. En dat is allemaal meer dan prima, want haal vooral je voordeel uit onze slimme digitale technologieën. Een dagje zonder Spotify zou ik ook een pittige challenge vinden en ik vind een beetje struinen op Instagram echt een feestje. Maar bij mij zit het met name in het gevoel wat ik krijg van zo’n doorgedraaide telefoon. Zoveel gesprekken waar ik op moet (?) reageren, berichten waar taakjes in verwerkt zitten, data die ik moet checken en vastleggen, berichtjes waar ik even met zorg en aandacht op wil reageren, voicenotes die ik moet afluisteren. Mijn interne alarm gaat iets te vaak af. Loeiend welteverstaan, met sirenes, zwaailichten, soms een colonne, de hele rataplan. En een split second denk ik: hoe chill is het als ik gewoon in de jaren ’50 ofzo zou leven?

En dan nog iets. Al deze prikkels kunnen we als mens evolutionair gezien niet eens aan. Over héél veel jaar misschien wel, als ons brein is aangepast. (Hoe het precies allemaal zit, lees je hier.) Dus ik vind het best oké dat ik deze mobiele madness niet zo goed aan kan. Dit valt in de categorie ‘soit’. Mijn omgeving moet het maar accepteren. En ik knuffel je liever nog wat harder als ik je weer zie, omdat ik je heb gemist en we veel bij te praten hebben.

Wie is Kim?
Ik woon in het midden van het land. Mijn dagen worden gevuld met het nadenken over, plannen en regelen van veel dingen. I eat deadlines for breakfast! In het weekend zijn er geen regels, behalve dat het drinken van slechte wijn uit den boze is. (En hetzelfde geldt voor eten.) Ik ren harder dan je denkt en vind het geweldig om binnen een paar dagen een boek of serie van A tot Z te verslinden. Soms noem ik mezelf CEO van Het Leven, maar ik durf mijn LinkedIn status niet te veranderen.

4 Comments

  • Ayla says:

    Hear! Hear! Ik heb tegenwoordig ál mijn notificaties van WhatsApp uit staan. Als er iets heel belangrijks is wat mensen me nú moeten zeggen dan moeten ze maar bellen. Werkt fantastisch!

    • Kim T says:

      Hai Ayla, dank voor je reactie. Wat goed dat je dat hebt gedaan! Zou ik dat ook voor werkgerelateerde berichten kunnen doen? Haha!

  • Anna says:

    Mooi stuk! Het is inderdaad soms echt om gek van te worden – die telefoon die maar blijft af gaan. Maar ik denk dat ik ook niet meer zonder zou kunnen. Het liefst een combinatie van soms in dit tijdperk leven, en soms even naar de rust van de jaren ’50 te kunnen gaan :). Ha! Kon het maar!

    • Kim T says:

      Hé Anna, dank je wel! Het gaat soms inderdaad echt om die balans he.. Ik zoek hem af en toe nog een beetje, dus als je nog meer tips hebt ;-)?

Leave a Reply