Die ene keer dat ik gestresst raakte van vrije tijd

By February 14, 2017 Career 6 Comments

Foto 4

Na mijn lievelingsdag FriYAY komt Santéday (als in: proost), my second best day in het wekelijkse rijtje. En ach, Slumberday vind ik ook heerlijk. Je nog drie keer omdraaien, ontbijt op bed, niet druk maken om de afwas en na een wilde vrijpartij nog even sloom een aflevering van je lievelingsserie wegkijken. Totdat ik opeens niet meer kon genieten van rust. Als een doorgedraaide dictator sjeesde ik door het huis en toverde het weekend om tot een ‘tweedaagse’ dat achterlijk efficiënt, nuttig en waardevol moest zijn. Voorwaarts, mars!


Hoe ging ik van een ontspannen Kim naar een soort communistische versie van mezelf? Dat was een sluimerend proces. Gelukkig ging het niet van het één op het andere weekend, maar eigenlijk is dit nog veel gevaarlijker. In de tussentijd wende ik namelijk langzaam aan mijn nieuwe ‘gekke’ trekjes. Totdat het bíjna normaal werd. Hoe zo’n weekend eruit ziet? Niet eens zo gek. Maar het gaat erom wat en hoe ik me erbij voelde. Als ik het nog een tikkeltje uitvergroot, kom je ongeveer op de volgende:

Op zaterdagochtend word ik wakker. Ik voel me een tikkeltje te brak na de gezellige wijntjes van gister. Ik herinner me dat ik niet naar bed wilde gaan én nog een wijntje wilde drinken, want ‘nu kon het, de rest van de week moet ik al leven volgens een soort avondklok’. Daar betaalde ik nu de welbekende (pijnlijke) prijs voor. Als ik mijn appartement met een half oog beoordeel, zie ik het al binnen een nanoseconde. Mijn oordeel is geveld en onomkeerbaar: overal zie ik troep, stof, rommel, geen daglicht. Kortom: p-u-r-e ellende. Er komt een lichte frustratie in me op. Dit moet worden aangepakt, en wel nu! Ik besef me dat ik sowieso mijn vriend wakker zal maken met mijn vroege opruimperikelen, maar het kán nu eenmaal niet anders. In deze troep kunnen we toch niet leven?
Pling! Een nieuwe gedachte. Misschien moet ik toch eerst even sporten. Even wat alcohol eruit zweten. Daarna voel ik me vast beter. En al doet het niets voor hoe ik me voel, dan misschien wel voor hoe ik óver mezelf voel. Als ik heb gesport, die activiteit in de ‘brave zone’, want er is namelijk niets verkeerd aan sporten, ben ik goed bezig. Met een licht bonkend hoofd zet ik mezelf onder de douche en ga in galop richting de gym.
Op de terugweg voel ik me al een stukje beter. Maar als ik mijn hoofd om de hoek van de woonkamer steek, zie ik nog dezelfde chaos als toen ik van huis vertrok. Kaboom, een explosie van gemengde gevoelens razen door mijn lijf. Een tikkeltje jaloers op mijn vriend, die nog prinsheerlijk en ontspannen ligt te slapen. Een tikkeltje gefrustreerd omdat hij niet is opgestaan om in ieder geval een béétje op te ruimen. Een tikkeltje ergernis omdat we nu vanaf 0 moeten beginnen voordat we iets op deze zaterdag samen kunnen doen. En dan is de halve dag alweer voorbij! En ik wilde juist nog zoveel doen dit weekend, van die dingen waar ik doordeweeks niet aan toe kom. Dat ene inspirerende boek lezen, die ene kast uitruimen, een middagdutje, naar een museum, met vrienden afspreken, shoppen, naar de kapper… De lijst is lang. Het resultaat van deze wervelwind in mijn hoofd is dat ik tegen mijn vriend begin te brommen, chagrijnig doe en met halve onverstaanbare zinnen zijn vragen beantwoord. Mijn arme lief. Hij ontwaakt net uit een heerlijke droom en komt direct in een uptight situatie terecht. Hij heeft géén idee waarom ik als een zwijgzame stier door het huis banjer. Hij weet inmiddels net zo goed als ik dat hij maar beter met mij kan meebewegen, want anders zijn de poppen echt aan het dansen. In een drafje gaat hij naar de badkamer, terwijl ik met veel kabaal (nog in sportkledij) de stofzuiger uit de kast haal. Heerlijk zeg, weekend.

De wervelwind in mijn hoofd gaat het hele weekend niet liggen. Het blijft een klein beetje stormen. Als we het één doen (bijvoorbeeld boodschappen voor een nieuw recept), bedenk ik me wat we nog meer moeten doen om een écht fijn en waardevol weekend te hebben (zoals wandelen, een boek lezen, shoppen, naar een museum, en vul maar verder aan). Ik blijf onrustig en ben nergens echt met mijn hoofd bij.
Dit kan anders. Dit moet anders. Of eigenlijk: ik wil dat dit anders gaat.

De communistische variant van mezelf heb ik vakantie gegeven. Ik raakte iets te enthousiast van al dat plannen, regelen en coördineren. Maar als je je bedenkt dat je vijf dagen per week in een modus staat waarin zoveel mogelijk moet gebeuren, dan voelt het bijna onwennig om het los te laten in het weekend. En ik wil zoveel.
Tegenwoordig is er tijd voor het lezen van de krant op zaterdagmorgen. Zelfs gevolgd door een middagdutje. De afwas mag soms zelfs een nachtje blijven staan. We spelen Netflix uit.

Het weekend is weer terug.

Wie is Kim?
Ik woon in het midden van het land. Mijn dagen worden gevuld met het nadenken over, plannen en regelen van veel dingen. I eat deadlines for breakfast! In het weekend zijn er geen regels, behalve dat het drinken van slechte wijn uit den boze is. (En hetzelfde geldt voor eten.) Ik ren harder dan je denkt en vind het geweldig om binnen een paar dagen een boek of serie van A tot Z te verslinden. Soms noem ik mezelf CEO van Het Leven, maar ik durf mijn LinkedIn status niet te veranderen.

6 Comments

  • Annemarie says:

    Wat een leuk en herkenbaar artikel dit (behalve de sportschool op zaterdagochtend dan ;))! Goed dat je het wat meer los probeert te laten in het weekend!

    Xx Annemarie
    anneslittlearea.blogspot.com

  • Irma says:

    Wat kun je heerlijk (en herkenbaar) schrijven, haha!

  • Resy says:

    Dit is echt veel maar dan ook echt veel te herkenbaar… Zelfs nu ik ziek in bed lig, moet ik mezelf tegenhouden om de troep in huis niet te gaan opruimen en niet even aan mijn stageopdracht te werken… Maar ik dwing mezelf om onder de deken te blijven, want anders duurt het alleen maar langer voor ik weer fit ben en productief aan de slag kan gaan.

Leave a Reply