Career

Die ene keer dat ik een burn-out kreeg

Foto 4

Ja, dat was me was me wat. Het ís me wat. Ik verdween ruim een jaar geleden van de website met het bericht dat ik me moest focussen op mijn gezondheid. Een beetje tender, love and care had-ie dubbel-en-dwars nodig. En ook zeker verdiend. Bewust en onbewust had ik roofbouw op mijn lichaam gepleegd. Ja, ja, dat lees je goed. Roofbouw met de hoofdletter R. En terwijl ik me deed voorkomen alsof ik behoorlijk zen was met mezelf. Ik had in de gaten hoe ik in elkaar stak en kende mijn eigen valkuilen. Ehm, ja en nee. Naleven vond ik vele malen moeilijker dan ik dacht (dan moet je voor jezelf opkomen, enzo). Bovendien boden juist het schrijven van al die stukjes me veel inzicht. En soms komt een bepaald inzicht te laat. Gelukkig wordt-ie daar niet minder waard van.

Bij vlagen gaf ik gehoor aan de opspelende kwaaltjes, maar meestal dacht ik: ‘dat komt later wel weer goed’. Ik dacht de dans te ontspringen van een langdurige ziekte. Misschien omdat ik ziek zijn niet bij mezelf vond passen, misschien waande ik mezelf in een betere conditie dan dat ik was.
In ieder geval werd ik heel ziek. Tijdens heel wat momenten, goede en slechte, heb ik mijn schrijfboekje gepakt en aantekeningen gemaakt. Ik wist dat ik moest gaan schrijven. Om het voor mezelf te begrijpen en te verwerken, maar ook om het te delen. Toen ik in tijdens mijn slapeloze nachten het wereldwijde web afstruinde naar verhalen over mensen met een burn-out (voelden zij zich ook écht zo slecht als ik, of had ik stiekem niet een onbekende neurologische aandoening?), stuitte ik met name op blogs van mensen die allang hersteld waren. Daar had ik niets aan. Ik wilde lezen wat anderen voelden. Dat ben ik dus gaan bijhouden: hoe ik me voelde tijdens een burn-out. Maar niet op een treurige en neerslachtige manier. Of op een zweverige manier. Nee, daar werd ik zelf ook niet vrolijker van. Ik probeerde positief-kritisch (zoals Hendrik Groen in het bejaardentehuis) te blijven en nam mezelf niet te serieus. Dit heeft geleid tot ‘die ene keer dat ik een burn-out kreeg’,  een dagboek. Straight from the heart.
Mijn eerste ziektedag -22 mei- deel ik alvast met jullie. Ik ben van plan dit ook op mijn eigen website (nu nog in aanbouw) te publiceren. Laten jullie weten wat je ervan vindt?

 
Wie is Kim?
Ik woon in het midden van het land. Mijn dagen worden gevuld met schrijven, lezen, dromen, en wandelen. En dat alles stap voor stap. Want tsja, ik lag een behoorlijke tijd uit de running. Ik eet geen deadlines meer als ontbijt en mijn hardloopschoenen missen mijn zweetvoeten. Gelukkig drink ik nog met veel plezier een fles (eh… glas) wijn. Langzaamaan beklim ik weer mijn nieuwe troon als CEO van Het Leven, maar ik durf mijn LinkedIn nog steeds niet te veranderen.

You Might Also Like

1 Comment

  • Reply
    Malou
    November 8, 2018 at 00:34

    Welkom terug! Ondanks dat het onderwerp van je blog geen feestje is, is het wel weer een feestje om te lezen. Keep it up!

Leave a Reply

%d bloggers like this: