Die ene keer dat ik besloot dat ik liever minder werk

By August 1, 2017 Career One Comment

Foto 4

Met de zomervakantie voor de deur dwalen mijn gedachten al snel af naar een aantal jaar geleden. In de zomer van 2013 was ik namelijk officieel afgestudeerd en kende ik nog maar een één koers: recht vooruit.

Het is een druilerige donderdag in juli. Een ‘typische Nederlandse zomerdag’, maar dat maakt me niets uit. Ik trek een mooie jurk uit de kast, gooi mijn haren in een volumineuze knot en stift mijn lippen knalrood. Vandaag is het feest, want vanaf vandaag kan officieel mijn fulltime carrière beginnen. Ik ga mijn diploma ophalen.
Even later sta ik met mijn diploma in mijn hand (dat ging toch iets minder spectaculair dan ik had gehoopt) op het station. Met mijn dromerige hoofd zie ik mezelf in de nabije toekomst de beruchte carrièreladder opklimmen. Stap voor stap, maar nooit zonder mijn doel uit het oog te verliezen. (Welk doel dat dan precies was, moest ik nog bedenken. Bijzaak.) Gewapend met een laptop, massa’s wetenschappelijke kennis en een positief-kritische blik zou ik zonder blikken of blozen interessante bewegingen maken (op stiletto’s uiteraard) in het werkveld. Ik zou opvallende concepten bedenken en onvermoeibaar zijn. Toentertijd bestond Suits nog niet, maar ik zag mezelf wel als een soort Rachel. Maar zonder dat dramatische gedoe met Mike. Prins Harry daarentegen.. Enfin, ik dwaal af.


Om dit te bereiken, zou ik dus werken. Vijf dagen per week, minimaal 40 uur. Want je valt pas echt op als je dat stapje extra zet. En in mijn situatie kan dat ook probleemloos. Ik ben jong, net afgestudeerd, heb bakken met energie en heb geen lastige zaken zoals kinderen, ouders die ik moet verzorgen, of een handicap.
Toen sommige vriendinnen tegen me zeiden dat ze vier dagen in de week gingen werken, keek ik hen vreemd aan. Met een opgetrokken wenkbrauw tetterde ik: “Hoezo?” Er volgde een lang verhaal, iets met “lastig in deze branche om fulltime te werken”, “zelfstudie op een vijfde dag” en “misschien kan ik iets doen als iemand met zwangerschapsverlof gaat”. Eerlijk gezegd luisterde ik allang niet meer. Gatsie, waarom zou je jezelf twintig procent per week beperken van ontwikkeling en ervaring op je werk?

Een aantal jaar later spreek ik opnieuw een vriendin. We kletsen honderduit, over alles wat er in ons roerige eind-twintig leven gebeurt. Het combineren van werk met een ‘eigen’ leven (de praktische boodschappen, schoonmaken van ons huis, de kapper, shoppen, je lekker strak sporten, je familie zien en een relatie bruisend houden) speelt een prominente rol in ons gesprek. Ik moet je dan ook eerlijk bekennen dat Rachel beter uit de bus komt dan ik, hoor. Zij lijkt onberispelijk! Ik merk dat het niet zo easypeasy is het niet om alles on point te hebben. En dan bekent mijn vriendin schoorvoetend dat ze een besluit heeft genomen. Ze gaat vier dagen per week werken. Eén dag in de week wordt een dag voor haarzelf. Nadat ik zelf een aantal jaar geploeterd heb (en nog steeds onderaan die ‘felbegeerde’ carrièreladder sta), kan ik niet anders dan haar beslissing toejuichen. Wat héérlijk! Maar zij kijkt nog steeds bedrukt. “Vind je het niet stom dat ik dat ga doen? Ik bedoel, ik heb tegen andere vriendinnen gezegd dat ik dit doe zodat ik vaker bij mijn zieke vader kan zijn. Er werd namelijk best slecht op gereageerd, alsof ik geen streven heb…”

En precies dáár gaat het mis. Dat we niet meer naar onszelf luisteren, maar te druk bezig zijn met wat anderen van ons zullen vinden. En laat staan wanneer er nog hardop aan jouw keuze wordt getwijfeld ook! Je zal wel uitkijken om een keer een dag vrij te nemen en die geheel aan jezelf te besteden. Om nog maar te zwijgen over die valse serpenten op de werkvloer. Die zeggen tegen je, als je een keer om 17:00 uur naar huis gaat: “Heb je vanmiddag vrij genomen?” Of je wordt alsnog op je vrije dag gebeld door collega’s die geen reet van snappen van de waarde van jouw out of office.
Eerlijk waar, daarmee haal je het bloed onder mijn nagels vandaan.

Afgelopen woensdag zei een vriendin tegen me: “Ik werk vier dagen per week. Niet meer dan dat. Ik ben echt een leuker mens als ik vier dagen werk. En dat is ook een stuk leuker voor de relatie met mijn vriend.” Amen.

Wie is Kim?
Ik woon in het midden van het land. Mijn dagen worden gevuld met het nadenken over, plannen en regelen van veel dingen. I eat deadlines for breakfast! In het weekend zijn er geen regels, behalve dat het drinken van slechte wijn uit den boze is. (En hetzelfde geldt voor eten.) Ik ren harder dan je denkt en vind het geweldig om binnen een paar dagen een boek of serie van A tot Z te verslinden. Soms noem ik mezelf CEO van Het Leven, maar ik durf mijn LinkedIn status niet te veranderen.

One Comment

  • Shirley says:

    Groot gelijk. Ik werk 36 uur, dat houdt in dat ik om de week vier dagen werk. Als ik de mogelijkheid zou hebben, zou ik het zo naar 32 uur veranderen. En wat de reden is, mag iedereen zelf weten. Ik zou gewoon een dag voor mezelf willen. Is dat dan zo erg? ;-)

Leave a Reply