Die ene keer dat ik alleen zijn best oké vond

By July 4, 2017 Career No Comments

Foto 4

Dat gevoel wanneer je alleen thuis komt na een weekendje weg met vriendinnen. Of na een vakantie met vrienden. Of misschien gewoon na een  volle dag met continu een grote groep mensen om je heen, zoals je collega’s. Het hectische van een groepsdynamiek (er is bijna altijd iemand die wel wat vraagt, vertelt of terloops een opmerking maakt) verdwijnt, er is geen dagprogramma meer dat je moet volgen, dus er komt weer ruimte voor je eigen ritme. In alle rust en stilte. Juist díe stilte die dan overblijft, vond ik jarenlang zó lastig. Alsof ik een omgekeerde heimwee had. Een verlangen naar interactie, contact, méémaken. Op welke plek dan ook, waar of wanneer dan ook. Alsof ik een klein beetje high ervan werd.

Ik was ervan overtuigddat in het samenzijn alles gebeurde: geluk, plezier, en tot nieuwe inzichten komen. Wanneer ik langer dan een dag(deel) alleen was, ging het een beetje wrijven in mijn binnenste. Er ontstond onrust in mijn lijf en in mijn hoofd, dat snakte naar interactie en aandacht. Prikkels, waar zijn jullie?! Mijn studententijd was daarvoor (en daardoor) een toptijd, want er waren zelden momenten dat ik alleen hoefde te zijn. In mijn huis met acht meisjes ging ik altijd op zoek naar huisgenootjes. Ik liep gerust een paar rondjes door het hele huis, “Joehoe! Iemand thuis? Zullen we een theetje doen?”, om vervolgens een halve middag te crashen. En aangezien ik bij een studentenvereniging zat, had ik genoeg clubjes, commissies en andere verbanden om heel veel tijd mee te vullen. Vaak ging je ook nog weekendjes met elkaar weg, dus aan prikkels geen gebrek. Met recht dus een toptijd voor iemand met een sterke zucht naar prikkels, misschien wel ‘Fear Of Missing Out’, of misschien een verkapte angst om alleen te zijn.

Wat kan er eigenlijk nou zo erg zijn aan alleen zijn? Het kan toch best een welkome afwisseling zijn, en gaat het niet juist om de balans?
De stilte gaf me tijd om te gaan verwerken. Wat ik allemaal had gezien, gehoord en  gevoeld. Niet alleen in één weekend, maar over een grotere periode. Ik ging daarover nadenken, soms een beetje piekeren. (Dat laatste is een understatement.) Ik kwam dichter bij mijn gevoel, wat ik eigenlijk écht vond van iets. En wat ik écht wilde. En ik kwam ook dingen tegen die ik écht liever zou vergeten. De verleiding is dan heel groot om je opnieuw onder te laten dompelen in een soort reusachtige kermis aan prikkels, want dat was stukken minder confronterend. Nieuwe herinneringen maken, zodat hopelijk gedachtes, gevoelens en oude herinneringen vèr naar de achtergrond verdwijnen.

Houdbaar is zo’n levensstijl voor mij niet. Uiteindelijk breekt er toch een moment aan dat de grens aan input (prikkels) is bereikt en het hoognodig tijd is om te gaan verwerken. Dat kan best een bord vol zijn (zeg maar gerust een heel menu), and a lot to chew on. Yuk.
Maar, dat bewust verwerken (in m’n eentje!) gaat steeds beter. De stapjes zijn vaak klein, maar waardevol. En alleen zijn vind ik steeds prettiger worden. Ik blijk best leuk gezelschap voor mezelf te zijn.

Mocht dit een feest der herkenning zijn, heb ik een paar tips waardoor alleen zijn wat minder ‘een ding’ wordt. Hopelijk helpt het jou zoals het mij geholpen heeft en helpt. Natuurlijk kun je dit ook doen als je wat bewuste tijd voor jezelf wilt nemen. Want dat is een essentieel onderdeel van je eigen APK en gewoonweg fijn.

1. Wandelen. Wandelen vind ik geweldig. Je bent buiten én in beweging, en het geeft ruimte in je hoofd. Iedere stap is een symbolische stap vooruit, hoe klein deze ook is. Het helpt mij om zaken te verwerken, te relativeren en te ordenen in mijn (ietwat drukke) hoofd. Verwar wandelen dus niet met hardlopen, want dan zit je écht in een andere modus. En, als je ervan houdt, kun je ook een muziekje opzetten. Dan raad ik je aan om niet je laatste hitjesmix op te zetten, maar rustige muziek, zoals van Ludovico Einaudi.

2. Schrijven. Nu vind ik schrijven sowieso wel  leuk, maar bij deze manier van schrijven denk je niet bewust na over goedlopende zinnen. Neem iedere ochtend of avond even de tijd om lukraak op papier te knallen wat er in je hoofd zit. Waar pieker je over? Welke gedachtes komen op? Wat houdt je bezig? Gebruik hiervoor écht papier en probeer minimaal één pagina te schrijven, het liefst twee. Je hebt hier het meeste aan wanneer je dit consequent volhoudt, in ieder geval een aantal dagen achter elkaar.

3. Praten. Als prikkelverslaafde (zo noem ik mezelf gekscherend, dit is niet gediagnosticeerd en ik weet niet eens of het een officiële term is) is het natuurlijk niet verboden om in contact met mensen te zijn. Spreek met een goede vriend(in) af om te bespreken wat er in je om gaat. Dit helpt mij om niet in mijn eigen cirkelgedachten te belanden en een andere benadering te horen.

4. De app Calm. Deze app neemt je stap voor stap mee in de wereld van mindfulness helpt je om dichter bij jezelf te komen door bijvoorbeeld body scans. Er zijn veel meer apps op dit gebied, maar met deze app heb ik positieve ervaringen.

5. Creëer. Iets zelf bedenken en maken geeft een onbeschrijflijk goed gevoel. En je hoeft er echt niet voor naar de kunstacademie gegaan te zijn! Van een schilderij (tekening) tot aan een recept, een beeld, gedicht of een voorwerp: alles mag en kan.

Wie is Kim?
Ik woon in het midden van het land. Mijn dagen worden gevuld met het nadenken over, plannen en regelen van veel dingen. I eat deadlines for breakfast! In het weekend zijn er geen regels, behalve dat het drinken van slechte wijn uit den boze is. (En hetzelfde geldt voor eten.) Ik ren harder dan je denkt en vind het geweldig om binnen een paar dagen een boek of serie van A tot Z te verslinden. Soms noem ik mezelf CEO van Het Leven, maar ik durf mijn LinkedIn status niet te veranderen.

Leave a Reply