Die ene keer dat er op de werkvloer rake klappen werden uitgedeeld

By May 30, 2017 Career No Comments

Foto 4

Ik kom uit de tijd dat wanneer er ruzie op het schoolplein was, er een kring aan toeschouwers om de knokpartij heen verzamelde, als wespen op een glas limonade. Mijn klasgenootjes zoemden om de plek des onheils heen, met hun rechtervuist gebald in de lucht. Onafgebroken werd er (en beeld je hierbij die hoge piepstemmetjes in van kinderen van die leeftijd): “Jerry! Jerry! Jerry!” geroepen. Met Jerry wordt Jerry Springer bedoeld. In zijn ‘praat’programma kwamen bizarre types te gast. Na een paar minuten praten brak steevast (die garantie had je!) de welbekende pleuris uit. Ze gingen met elkaar op de vuist, waarna het publiek ging staan en joelend “Jerry! Jerry! Jerry!” begon te roepen. Zó slecht! Geen idee waarom ik er toch zo vaak naar keek.

Met elkaar op de vuist gaan, klappen uitdelen, schoppen en slaan: is dat niet iets van de basisschool (Jerry! Jerry! Jerry!), voor heel dronken mensen (daarmee wil ik dit absoluut niet goedpraten) en wanneer het niet meer met woorden opgelost kan worden (idem)? Een tijd lang dacht ik van wel. Totdat een goede vriendin me vertelde wat er op haar werk was gebeurd. En even waande ik me in een slechte film.

Situatie: mijn vriendin Esther werkt in een hiërarchische omgeving. Er wordt vaak tot laat gewerkt, veel langer dan een gemiddelde 8 uur per dag. Voor een optimaal resultaat moeten collega’s nauw samenwerken. Nachtwerk hoort er ook bij, of tripjes naar het buitenland. Om alle stress een beetje te ventileren, worden daar de flessen drank uitgerukt. En dan niet kinderachtig, hè. A perfect recipe for disaster wanneer je niet van affaires houdt. Overigens vinden officieel deze affaires nooit plaats, ook niet wanneer iemand je heeft betrapt. Deze plek heeft de doofpot uitgevonden.

De collega van Esther (voor het gemak noem ik haar Hannah) bevond zich inmiddels in een verhitte affaire met een collega, die op dezelfde afdeling werkt. Deze collega is een oudere man, bevindt zich hoger in de hiërarchische lijn en is getrouwd. En had al een kind.
De vrouw van Hannah’s partner in crime was inmiddels zwanger van de tweede toen de affaire nog steeds gaande was. Honderd keer beloofde hij bij zijn zwangere vrouw weg te gaan. Maar, wanneer dat afgesproken moment daar was, kwam hij nooit opdagen. Toch bleef Hannah hoop houden. (Snap je mijn associatie met die slechte film?) Tot die ene keer. Hij was wederom niet op het afgesproken tijdstip gekomen. Zijn telefoon had hij uitgezet. Alle hoop was opgebrand. Boom! Reality kicked in.
Na een slapeloze nacht kwam Hannah vermoeid, maar voornamelijk opgefokt aan op werk. Ze beende vol adrenaline door de gang, recht op haar doel af. Mensen keken op van hun werk; wat is er aan de hand? En daar kwamen ze: zonder enig spoor van aarzeling sloeg ze tweemaal met de vlakke hand, recht in het gezicht van die laffe teckel. Er werd bij gevloekt en geschreeuwd. Iedereen hield zijn adem in, maar er werd uiteraard geen “Jerry! Jerry! Jerry!” geroepen. Er was ook geen alcohol in het spel. Dit was een situatie waarbij het verder ging dan iets dat met woorden kon worden opgelost. Dus ik voeg toe aan het rijtje: klappen worden uitgedeeld als mensen op de basisschool zitten, dronken zijn, het niet meer met woorden kunnen oplossen of wanneer er laffe teckels in het spel zijn.

Overigens is Hannah na een korte pauze opnieuw begonnen met dezelfde affaire, met dezelfde man. Maar dit keer is het écht anders.

Wie is Kim?
Ik woon in het midden van het land. Mijn dagen worden gevuld met het nadenken over, plannen en regelen van veel dingen. I eat deadlines for breakfast! In het weekend zijn er geen regels, behalve dat het drinken van slechte wijn uit den boze is. (En hetzelfde geldt voor eten.) Ik ren harder dan je denkt en vind het geweldig om binnen een paar dagen een boek of serie van A tot Z te verslinden. Soms noem ik mezelf CEO van Het Leven, maar ik durf mijn LinkedIn status niet te veranderen.

Leave a Reply