Browsing Category

Career

Career

Die ene keer dat opgeven een optie bleek te zijn

Foto 4

Nu het vakantie is, krijg ik wat meer tijd om eens goed na te denken. En niet alleen ik, zo blijkt. Na een pittige rit op de racefiets zitten vriendin Floor en ik op een terras aan het water. Terwijl ik nog een beetje zit uit te hijgen, bedenk ik me dat de afstand die we hebben gefietst voor Floor peanuts geweest moet zijn, want ze heeft net een halve triatlon achter de rug. Nieuwsgierig als ik ben, vraag ik aan Floor hoe ze het afgelopen jaar heeft ervaren. Dat trainen voor een halve triatlon doe je namelijk niet zomaar. Dat is een jaar lang knetterhard sporten, met uitschieters van vier uur per dag. Ze kijkt even in de verte, slaakt dan een diepe zucht en neemt een flinke teug van haar witbier. “Ontzettend klote. Ik doe dit nooit meer.”
Continue Reading

Career

Die ene keer dat ik besloot dat ik liever minder werk

Foto 4

Met de zomervakantie voor de deur dwalen mijn gedachten al snel af naar een aantal jaar geleden. In de zomer van 2013 was ik namelijk officieel afgestudeerd en kende ik nog maar een één koers: recht vooruit.

Het is een druilerige donderdag in juli. Een ‘typische Nederlandse zomerdag’, maar dat maakt me niets uit. Ik trek een mooie jurk uit de kast, gooi mijn haren in een volumineuze knot en stift mijn lippen knalrood. Vandaag is het feest, want vanaf vandaag kan officieel mijn fulltime carrière beginnen. Ik ga mijn diploma ophalen.
Even later sta ik met mijn diploma in mijn hand (dat ging toch iets minder spectaculair dan ik had gehoopt) op het station. Met mijn dromerige hoofd zie ik mezelf in de nabije toekomst de beruchte carrièreladder opklimmen. Stap voor stap, maar nooit zonder mijn doel uit het oog te verliezen. (Welk doel dat dan precies was, moest ik nog bedenken. Bijzaak.) Gewapend met een laptop, massa’s wetenschappelijke kennis en een positief-kritische blik zou ik zonder blikken of blozen interessante bewegingen maken (op stiletto’s uiteraard) in het werkveld. Ik zou opvallende concepten bedenken en onvermoeibaar zijn. Toentertijd bestond Suits nog niet, maar ik zag mezelf wel als een soort Rachel. Maar zonder dat dramatische gedoe met Mike. Prins Harry daarentegen.. Enfin, ik dwaal af.

Continue Reading

Career

Die ene keer dat ik alleen zijn best oké vond

Foto 4

Dat gevoel wanneer je alleen thuis komt na een weekendje weg met vriendinnen. Of na een vakantie met vrienden. Of misschien gewoon na een  volle dag met continu een grote groep mensen om je heen, zoals je collega’s. Het hectische van een groepsdynamiek (er is bijna altijd iemand die wel wat vraagt, vertelt of terloops een opmerking maakt) verdwijnt, er is geen dagprogramma meer dat je moet volgen, dus er komt weer ruimte voor je eigen ritme. In alle rust en stilte. Juist díe stilte die dan overblijft, vond ik jarenlang zó lastig. Alsof ik een omgekeerde heimwee had. Een verlangen naar interactie, contact, méémaken. Op welke plek dan ook, waar of wanneer dan ook. Alsof ik een klein beetje high ervan werd.

Continue Reading

Career

Die ene keer dat mijn maandag suikerzoet was

Foto 4

Nog half sukkelend van het slaapgebrek loop ik rechtstreeks naar het koffiezetapparaat. Links en rechts mompel ik iets wat lijkt op “Goedemorgen” en probeer er een oprechte lach aan toe te voegen. Mijn collega’s kunnen er immers niets aan doen dat ik inmiddels toe ben aan minimaal een heel jaar aan ongestoorde slaap. En opnieuw, zoals iedere maandag, neem ik mezelf voor om het komend weekend véél rustiger aan te doen. Ik spreek mezelf in gedachten streng toe: komend weekend vinden er géén uit de hand gelopen borrels plaats. En ook spontane geen feestjes die ‘opeens’ tot vijf uur ’s nachts duren, waarbij ik toch ook ‘heel veel positieve energie’ op doe. Komend weekend ga ik gewoon, na wat kopjes thee, om 22:30 uur naar bed. Ik ga bijtanken, ontzettend volwassen en zen zijn.
Continue Reading