All posts by Kim T

Die ene keer dat ik vijf instinkers op een rijtje zette

By | Career | No Comments

Foto 4

Ik zou willen dat ik kon zeggen dat ik nog nooit in een instinker ben getrapt. Ik zou willen dat ik kon zeggen dat ik doortrapte vossenstreken van managers van tien kilometer afstand zie aankomen en van twintig kilometer afstand kan ruiken. Het mooiste zou zijn als ik ook nog eens diplomatiek kan omgaan met de listen van de werkvloer. Maar dat is dus niet zo. Ik ben wel een miljard keer (overdrijven is mijn vak) nietsvermoedend verleid en uiteindelijk slachtoffer geworden van sluwe trucjes en slinkse praktijken.
Read More

Die ene keer dat ik me bedacht wat ik vroeger later wilde worden

By | Career | No Comments

Foto 4

Ze waren niet aan te slepen op de basisschool: vriendschapsboekjes. Gigantische aantallen stickers, glitterplaatjes en pasfotootjes heb ik (en als het netjes moest: mijn moeder) in zulke boekjes geplakt. Praktisch de hele klas mocht erin schrijven om het rijtje met standaardvragen beantwoorden. Wat is je lievelingsdier, je favoriete gerecht en… wat wil je later worden?
Beroepen die er écht uitsprongen in de early nineties waren kapster, moeder (nog nooit een openstaande vacature van gezien trouwens), en dierenverzorger. The sky was the limit!
Read More

Die ene keer dat ik werd lastig gevallen

By | Career | 4 Comments

Foto 4

Eén keer per maand komen we op vrijdagavond weer samen; alle vriendinnen waarmee we ons studentenavontuur zijn begonnen. Zo’n avond is goed voor heel wat flessen wijn en gin tonic, finger lickin’ food, ontelbare lachsalvo’s en soms een traan. Want we houden het niet altijd bij oppervlakkigheden.
De laatste keer kwam Sanne gehaast binnen uit haar werk. Ze excuseerde zich meteen voor haar ‘suffe kleding’ en schoot de badkamer in om zich om te kleden. Gehesen in een stuk speelser pakje legde ze uit dat ze zich heel netjes moet kleden voor haar werk. Ze wil namelijk niemand uitdagen of verkeerde signalen afgeven. ‘Gets’, dacht ik. ‘Dat voelt alsof ze in een imkerpak of harnas naar haar werk moet gaan, omdat er overal wellustige collega’s, patiënten of klanten op de loer liggen.’ Maar, eerlijk is eerlijk, het gebeurt vaker dan je denkt dat je op een ongewenste manier benaderd wordt.

Read More

Die ene keer dat opgeven een optie bleek te zijn

By | Career | No Comments

Foto 4

Nu het vakantie is, krijg ik wat meer tijd om eens goed na te denken. En niet alleen ik, zo blijkt. Na een pittige rit op de racefiets zitten vriendin Floor en ik op een terras aan het water. Terwijl ik nog een beetje zit uit te hijgen, bedenk ik me dat de afstand die we hebben gefietst voor Floor peanuts geweest moet zijn, want ze heeft net een halve triatlon achter de rug. Nieuwsgierig als ik ben, vraag ik aan Floor hoe ze het afgelopen jaar heeft ervaren. Dat trainen voor een halve triatlon doe je namelijk niet zomaar. Dat is een jaar lang knetterhard sporten, met uitschieters van vier uur per dag. Ze kijkt even in de verte, slaakt dan een diepe zucht en neemt een flinke teug van haar witbier. “Ontzettend klote. Ik doe dit nooit meer.”
Read More

Die ene keer dat ik besloot dat ik liever minder werk

By | Career | One Comment

Foto 4

Met de zomervakantie voor de deur dwalen mijn gedachten al snel af naar een aantal jaar geleden. In de zomer van 2013 was ik namelijk officieel afgestudeerd en kende ik nog maar een één koers: recht vooruit.

Het is een druilerige donderdag in juli. Een ‘typische Nederlandse zomerdag’, maar dat maakt me niets uit. Ik trek een mooie jurk uit de kast, gooi mijn haren in een volumineuze knot en stift mijn lippen knalrood. Vandaag is het feest, want vanaf vandaag kan officieel mijn fulltime carrière beginnen. Ik ga mijn diploma ophalen.
Even later sta ik met mijn diploma in mijn hand (dat ging toch iets minder spectaculair dan ik had gehoopt) op het station. Met mijn dromerige hoofd zie ik mezelf in de nabije toekomst de beruchte carrièreladder opklimmen. Stap voor stap, maar nooit zonder mijn doel uit het oog te verliezen. (Welk doel dat dan precies was, moest ik nog bedenken. Bijzaak.) Gewapend met een laptop, massa’s wetenschappelijke kennis en een positief-kritische blik zou ik zonder blikken of blozen interessante bewegingen maken (op stiletto’s uiteraard) in het werkveld. Ik zou opvallende concepten bedenken en onvermoeibaar zijn. Toentertijd bestond Suits nog niet, maar ik zag mezelf wel als een soort Rachel. Maar zonder dat dramatische gedoe met Mike. Prins Harry daarentegen.. Enfin, ik dwaal af.

Read More

Die ene keer dat ik alleen zijn best oké vond

By | Career | No Comments

Foto 4

Dat gevoel wanneer je alleen thuis komt na een weekendje weg met vriendinnen. Of na een vakantie met vrienden. Of misschien gewoon na een  volle dag met continu een grote groep mensen om je heen, zoals je collega’s. Het hectische van een groepsdynamiek (er is bijna altijd iemand die wel wat vraagt, vertelt of terloops een opmerking maakt) verdwijnt, er is geen dagprogramma meer dat je moet volgen, dus er komt weer ruimte voor je eigen ritme. In alle rust en stilte. Juist díe stilte die dan overblijft, vond ik jarenlang zó lastig. Alsof ik een omgekeerde heimwee had. Een verlangen naar interactie, contact, méémaken. Op welke plek dan ook, waar of wanneer dan ook. Alsof ik een klein beetje high ervan werd.

Read More