All posts by Kim T

Die ene keer dat ik alleen zijn best oké vond

By | Career | No Comments

Foto 4

Dat gevoel wanneer je alleen thuis komt na een weekendje weg met vriendinnen. Of na een vakantie met vrienden. Of misschien gewoon na een  volle dag met continu een grote groep mensen om je heen, zoals je collega’s. Het hectische van een groepsdynamiek (er is bijna altijd iemand die wel wat vraagt, vertelt of terloops een opmerking maakt) verdwijnt, er is geen dagprogramma meer dat je moet volgen, dus er komt weer ruimte voor je eigen ritme. In alle rust en stilte. Juist díe stilte die dan overblijft, vond ik jarenlang zó lastig. Alsof ik een omgekeerde heimwee had. Een verlangen naar interactie, contact, méémaken. Op welke plek dan ook, waar of wanneer dan ook. Alsof ik een klein beetje high ervan werd.

Read More

Die ene keer dat mijn maandag suikerzoet was

By | Career | No Comments

Foto 4

Nog half sukkelend van het slaapgebrek loop ik rechtstreeks naar het koffiezetapparaat. Links en rechts mompel ik iets wat lijkt op “Goedemorgen” en probeer er een oprechte lach aan toe te voegen. Mijn collega’s kunnen er immers niets aan doen dat ik inmiddels toe ben aan minimaal een heel jaar aan ongestoorde slaap. En opnieuw, zoals iedere maandag, neem ik mezelf voor om het komend weekend véél rustiger aan te doen. Ik spreek mezelf in gedachten streng toe: komend weekend vinden er géén uit de hand gelopen borrels plaats. En ook spontane geen feestjes die ‘opeens’ tot vijf uur ’s nachts duren, waarbij ik toch ook ‘heel veel positieve energie’ op doe. Komend weekend ga ik gewoon, na wat kopjes thee, om 22:30 uur naar bed. Ik ga bijtanken, ontzettend volwassen en zen zijn.
Read More

Die ene keer dat er op de werkvloer rake klappen werden uitgedeeld

By | Career | No Comments

Foto 4

Ik kom uit de tijd dat wanneer er ruzie op het schoolplein was, er een kring aan toeschouwers om de knokpartij heen verzamelde, als wespen op een glas limonade. Mijn klasgenootjes zoemden om de plek des onheils heen, met hun rechtervuist gebald in de lucht. Onafgebroken werd er (en beeld je hierbij die hoge piepstemmetjes in van kinderen van die leeftijd): “Jerry! Jerry! Jerry!” geroepen. Met Jerry wordt Jerry Springer bedoeld. In zijn ‘praat’programma kwamen bizarre types te gast. Na een paar minuten praten brak steevast (die garantie had je!) de welbekende pleuris uit. Ze gingen met elkaar op de vuist, waarna het publiek ging staan en joelend “Jerry! Jerry! Jerry!” begon te roepen. Zó slecht! Geen idee waarom ik er toch zo vaak naar keek.

Met elkaar op de vuist gaan, klappen uitdelen, schoppen en slaan: is dat niet iets van de basisschool (Jerry! Jerry! Jerry!), voor heel dronken mensen (daarmee wil ik dit absoluut niet goedpraten) en wanneer het niet meer met woorden opgelost kan worden (idem)? Een tijd lang dacht ik van wel. Totdat een goede vriendin me vertelde wat er op haar werk was gebeurd. En even waande ik me in een slechte film.
Read More

Die ene keer dat ik veel te vaak over mijn collega droomde

By | Career | No Comments

Foto 4

Met rode konen beken ik dat ik mijn fantasie totaal niet onder controle heb. Maar dan ook echt niet. Dit wordt me veel te duidelijk (veel duidelijker dan ik eigenlijk aankan) als ik ontwaak uit een diepe slaap en dito droom. Eentje waarin ik een bijzonder amoureuze tête-à-tête had met een collega. Eén moment, zo tussen slaap en waak, schrik ik me kapot. Mijn droom voelde zó echt, dat ik eventjes bang ben dat heel wat uit te leggen heb aan mijn vriend…
Read More

Die ene keer dat ik het een challenge vond om niet aan een challenge mee te doen

By | Career | 2 Comments

Foto 4

Ik weet van gekkigheid niet meer waar ik moet kijken of luisteren voordat ik gebombardeerd word met challenges waar we en masse aan zijn begonnen. Zelfs mensen waarvan ik het absoluut níet verwachtte, zijn op dit moment verwikkeld in een lastige challenge die ze zichzelf hebben opgelegd. Een maand geen suiker, cafeïne of alcohol binnen krijgen. Een jaar leven zonder afval te maken. Een maand vegan eten. Een half jaar geen nieuwe kleding kopen. Een maand lang iedere dag hardlopen (een ‘runstreak’). Vier weken je haar niet wassen. Twee maanden leven van het budget van iemand met een uitkering. Doordeweeks geen social media meer. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik ben geïntrigeerd. Waarom doen we dit? Wat verwachten we van deze challenges? Wat moet het ons brengen? En waarom moet dit in een zo’n rigide wedstrijdvorm? Read More

Die ene keer dat ik liever in de jaren ’50 zou willen leven dan nu

By | Career | 4 Comments

Foto 4

In mijn ooghoek zie ik mijn telefoon oplichten. Voor de zoveelste keer in een paar minuten. Pling, pling, pling, onder elkaar verschijnen allerlei meldingen van Whatsapp. Het mapje met mijn social media-apps heeft een vlammend rode cirkel met een getal dat uit twee cijfers bestaat. Maar mijn mailbox wint het met abnormaal veel berichten. Ik zou willen gniffelen om deze digitale hectiek en denken: ‘Hahaha, ben ik onverwachts opeens een bekende Nederlander geworden, blijk ik adellijke roots te hebben of heb ik net een Grammy gewonnen?’, maar mijn gedachten lijken meer op dat van een vermoeide oppasmoeder, die op dezelfde dag zevenhonderd luiers heeft staan verwisselen en tot de ontdekking komt dat nummer zevenhonderdeen zich heeft aangediend.

Read More

Die ene keer dat ik gestresst raakte van vrije tijd

By | Career | 6 Comments

Foto 4

Na mijn lievelingsdag FriYAY komt Santéday (als in: proost), my second best day in het wekelijkse rijtje. En ach, Slumberday vind ik ook heerlijk. Je nog drie keer omdraaien, ontbijt op bed, niet druk maken om de afwas en na een wilde vrijpartij nog even sloom een aflevering van je lievelingsserie wegkijken. Totdat ik opeens niet meer kon genieten van rust. Als een doorgedraaide dictator sjeesde ik door het huis en toverde het weekend om tot een ‘tweedaagse’ dat achterlijk efficiënt, nuttig en waardevol moest zijn. Voorwaarts, mars!

Read More

Die ene keer dat ik mijn mening gaf

By | Career | No Comments

Foto 4

Ik kan me nog goed herinneren dat ik als ‘cadeautje’ tussen al het harde werken door even lekker social media af ging struinen. Fotootjes aanklikken, kijken wat er allemaal gebeurde in de levens van mijn verre vrienden, me verbazen over wie nu ‘opeens’ vrienden was met wie, en welke grappen er werden gemaakt. Tegenwoordig ziet mijn cadeautje tussen het harde werken er anders uit. Dat is nu een koffietje, frisje of een wandelingetje geworden. Zonder scherm én zonder een ellenlange berichtenstroom waar moord en brand lijkt te worden geschreeuwd.
Read More